Over Upje.

Follow by Email

donderdag 1 mei 2014

I know nothing.

Het ene moment hangt ge nog met uw echtgenoot aan de telefoon en bespreekt of hij vrijdag ook nog vakantie zal nemen. Ja, maar ik wil zo graag nog eens vier dagen bij jullie zijn, had hij gezegd en daarmee was de beslissing dus genomen. Diezelfde avond voor het slapengaan verzucht ge dus: Nog één dag, liefje, ge gaat het wel overleven! Slaap lekker!

Het andere moment wordt ge wakker op een brancard in de spoedafdeling. Ge hebt géén idee wat er aan de hand is of hoe ge hier zijt geraakt, maar aan de stickers in de kamer ziet ge wel dat ge in uw vertrouwde ziekenhuis zijt. Er stapt een verpleger binnen, die zo vriendelijk is om uw echtgenoot voor u te bellen. Die kan dan toch zeggen wat er gebeurd is: ge hebt een ernstige hypoglycemie gehad (= te weinig suiker) en hij kreeg u er zelf niet bovenop. Toen ge dan op een bepaald moment helemaal verkrampte, in foetushouding bleef liggen en zelfs begon te schuimbekken, is hij in paniek geslagen en heeft hij de 100 gebeld. Een ambulance en een MUG vonden de weg naar uw huis en er hebben dus blijkbaar vier vreemden in uw slaapkamer gestaan. Ge weet van niets. Die hebben u glucose ingespoten en een infuus gestoken en u dan meegenomen. Niet de minste herinnering hebt ge daaraan. En blijkbaar hebt ge daar in het ziekenhuis ook wel conversaties gevoerd, want ge zoudt meermaals naar uw man gevraagd hebben, maar ook daarvan kunt ge u helemaal niets herinneren. Het gesprek met uw lief verliep vlotjes, maar achteraf waart ge alweer de helft vergeten.

Vanaf dan ging het gelukkig wel bergop. Ge kont terug helderder denken en hetgeen u verteld werd, bleef ook hangen. Ge mocht uw insulinepomp terug aansluiten – ge moest ze er eerst wel zelf op wijzen dat die echt niet zo lang afgesloten mocht blijven, want dat ge dan achteraf met torenhoge waardes zoudt uitkomen – en toen uw laatste waarde redelijk goed was, mocht het infuus af en kreegt ge een achterkamertje met een écht bed. Ge kunt dan wat proberen te slapen, hé, zeiden ze, maar daar kwam uiteraard niet al te veel van in huis. Op een bepaald moment kwam er iemand vragen wat voor kamer ge hierna wilde, dus ge begont al te vrezen dat ge zoudt moeten blijven. Daar had uw endocrinoloog ooit ook al iets over laten vallen: dat ge een opname ten allen tijde moest zien te vermijden, want eens ge in ’t ziekenhuis beland waart, mocht ge niet zomaar terug naar huis. Gijzelf waart altijd van mening dat ge uw omgeving het niet kunt aandoen om zo’n grote verantwoordelijkheid te moeten dragen en ge zegt hen dus altijd dat ze maar een ambulance moeten bellen als ze niet meer weten hoe of wat. Omstreeks acht uur verscheen echter uw echtgenoot en net op dat moment kwam de dokter zeggen dat ge naar huis mocht. Ze hadden met de dienst endocrinologie gebeld, ze hadden ook uw bloed binnenstebuiten gekeerd en daarin geen enkele reden voor het gebeurde gevonden, dus ge mocht beschikken. Oef!

En zo trokken jullie dus naar huis en probeerden allebei op uw positieven te komen. Gijzelf, omdat het toch wel héél vreemd aanvoelt dat er vanalles gebeurd is waar ge helemaal niets van weet. De echtgenoot ook, omdat hij vreest dat het lang zal duren voor hij die beelden uit zijn hoofd zal kunnen krijgen. Hij is ongerust, vraagt u om de haverklap om uw suiker te checken, slaapt ’s nachts met een half oog open en schiet recht als ge zelfs nog maar naar de wc trekt. Ge begrijpt dat, dus ge laat het voorlopig toe. En soms valt ge elkaar in de armen. Of ge praat over wat er gebeurde. Door dit gebeuren zijt ge nu vijf dagen samen thuis, in plaats van vier. Maar dat had echt niet gehoeven, als ge dan deze enge ervaring niet hadt moeten meemaken. Laten we toch echt hopen dat dit iets is geweest van één keer en nooit meer ...

2 opmerkingen:

  1. Brrr, klinkt heel erg eng... Is er dan een reden voor? Foute dosis gespoten ofzo?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Groot mysterie, helaas. Een te lage waarde, dat heb ik wel vaker en da's allemaal zo geen ramp. Er zo extreem op reageren, da's dan weer iets anders. Ik gok dat het feit dat ik nogal moe ben (hoe zou dat nu komen :P) ervoor gezorgd heeft dat ik veel 'verder weg' was dan normaal, maar zeker weet ik dat niet.

    BeantwoordenVerwijderen