Over Upje.

Follow by Email

woensdag 28 mei 2014

Maandbrief – vier maanden.

Lieve, lieve Kasper,

Mijn God, wat vliegt de tijd. Als ik geen ouderschapsverlof had genomen, dan zou ik op 11 mei al terug aan het werk moeten gegaan zijn. Pfoe! Laten we eerlijk zijn, kleine patat, maar soms heb ik gewenst dat het zo zou geweest zijn. Het was geen gemakkelijke maand. Voordien hadt ge al steeds meer krampen gekregen en dat is blijven doorgaan. Mama en papa hebben zich lang afgevraagd of we iets moesten doen, maar hoe weet ge of zoiets normaal is of niet? ‘Ze zeggen’ dat krampen vanaf 12 weken voorbij zijn, maar is het dan meteen abnormaal als dat niet het geval is? Wat mij echter nog meer zorgen baarde, is dat ge niet meer uw vrolijke zelve waart. Ge stopte met vertelsels en lachen was er ook alleen nog ’s morgens bij het wakker worden bij. Verder werd er vooral pijnlijk veel gebruld. Ontroostbaar waart ge dan, garnaaltje. U oppakken, rondwandelen, liedjes zingen, proberen af te leiden met speelgoedjes, het hielp allemaal geen steek. Uw ouders hebben elkaar méér dan eens vragend aangekeken; wat kunnen we hier nog doen?! Op den duur konden we twee soorten gebrul onderscheiden; die vorte krampen en ook vermoeidheid. Ge waart duidelijk moe, maar ge weigerde uzelf over te geven. Dat resulteerde dan iédere keer weer in compleet over uw toeren raken en dus ontroostbaar brullen. We konden dat met niets stoppen, behalve met een fles. Vaak was het duidelijk niét van de honger dat ge zo weende – dat konden we zien omdat ge echt maar héél weinig dronk – maar toch was het genoeg om dan in slaap te donderen. Oef. ’s Nachts speelden dit soort taferelen zich gelukkig niet af, maar ge bleeft toch nog meerdere voedingen vragen. Daardoor was vooral ik compleet uitgeput en dat maakte het allemaal niet gemakkelijk. Ik kan behoorlijk goed om met uw geschreeuw, hoor, dat wel. Ik houd u vast, stap wat rond, zorg dat ge uzelf of mij niet te veel pijn kunt doen en verder wacht ik tot het eindelijk tijd is om u eten te geven. Soms pits ik er wel eens een kwartiertje of maximum een half uurtje af, omdat ik ook niet geloof dat het gezond is dat gij uzelf knalrood en bloedheet huilt. Uw vader heeft het er lastiger mee en gaf u dus soms twee keer eten in de tijd dat ik alleen maar naar de postnatale kiné was ... .

Wij vroegen ons dus af of we iets moesten ondernemen. Zijn het de gewone krampen die elke baby wel heeft? Is er iets anders aan de hand? Misschien is het wel gewoon een groeispurt en gaat het dus wel gauw weer over? Het lijkt me duidelijk dat geen enkel ‘sprongetje’ vier of vijf weken duurt, dus besloten we op één van de ergste momenten toch nog eens contact op te nemen met de osteopate. Wie weet zou zij ons kunnen helpen? Ze bewerkte uw buikske en zei dat het inderdaad wel heel gespannen stond, maar voor de rest had ze weinig zinnigs bij te brengen. Ze kwam met honderd mogelijke oorzaken aandraven, waardoor ik alleen het gevoel kreeg dat het een beetje raden was. De dagen nadien werd het alleen maar erger. Mensen zeiden dat dat normaal is, de dagen na een consult, maar dan gaat het toch niet over een week, hé. Ik belde dus uiteindelijk toch maar de kinderarts.

Weet ge, Kaspje, ik ben altijd heel sceptisch als er over koemelkallergie gepraat wordt. Volgens heel veel bronnen kunt ge daar alleen met zekerheid over spreken als uw kindje veel krampen heeft (oké, check), uitslag (niet), een loopneus (niet) en nog een hoop andere klachten. Dat was bij u echt niet het geval. De kinderarts zei echter dat het waarschijnlijk toch iets spijsverteringsgerelateerd zou zijn en het feit dat ge – ondanks flesvoeding – nog altijd zo vaak zo kleine hoeveelheden eet, sterkte haar in die overtuiging. We moesten een andere melk proberen, NovaRice, die op rijst is gebaseerd en dus niets van koemelkeiwit of lactose bevat. Ik was ook daar erg sceptisch over, maar als ge naar een dokter gaat om hulp, kunt ge moeilijk alles wat ze zegt naast u neerleggen, hé. We startten dus met die melk en ik moet toegeven ... het is een groot verschil.

We zijn amper een paar dagen bezig en plots lacht gij weer. Ge vertelt erop los. En – dat hebben we nog nooit mogen meemaken in uw hele leventje – ge slaapt zoals een normale baby overdag! Uw moeder moet er superhard aan wennen, want nu is u meenemen naar de badkamer om te kunnen douchen meteen een hele periode ‘wakker’ verspelen. U in de keuken leggen terwijl ik uw flessen steriliseer ook. Er blijft plots veel minder tijd over om te spelen. Toch denk ik dat dit alles wilt zeggen dat ge u beter voelt. In een echte allergie geloof ik nog altijd niet, maar misschien verteert ge deze melk toch echt beter.

En alsof het een wonder was, zijt ge ook iets grotere hoeveelheden beginnen drinken – nog altijd lang niet wat op de doos staat, maar een mens mag niet te veel in één keer verwachten – en ge zijt naar vijf voedingen op een dag gegaan. Dat betekent ook dat ge nu ’s nachts nog maar één voeding nodig hebt, wat toch al een heerlijk verschil is met de afgelopen weken. Ik ben er nog niet minder moe door geworden, maar het is alvast een begin. [Edit: zeg makker, ik had dit gisteren al getypt en om te bewijzen dat we te optimistisch zijn, hebt ge er een helse nacht van gemaakt. Zoooo niet, hé!]

Het gebrul is nog niet volledig verdwenen, dat moet ik toegeven. Nu doet ge het alleen nog als ge weigert te slapen, terwijl ge toch echt heel moe zijt. Het is ook minder, maar we zijn er nog niet. Ge moogt wakker zijn zoveel ge wilt, lieve schat, maar als ge moe zijt, is het verstandiger om gewoon te slapen. Ook dat moogt ge doen zoveel ge wilt. We hebben nog tijd genoeg om te spelen. Gij hebt nog zeeën van tijd om de wereld te bekijken en nieuwe dingen te leren. Echt waar, ik beloof het. Ge kunt u dus rustig overgeven aan de slaap.

De komende maand wordt een erg spannende, vriendeke. Ge gaat naar de crèche vanaf volgende week! Mama is nog eventjes thuis van het werk, maar door omstandigheden moet gij toch al naar de opvang. Ik denk dat ge er méér dan klaar voor zijt, want ik heb nu vaak de indruk dat ge u doodverveelt hier zo. Van de speelmat naar de box naar de doomooseat en weer terug, het is natuurlijk ook vrij eentonig. Patatje, ik hoop dat ge daar bij die andere kindjes u rot gaat amuseren. Dat ge superveel nieuwe dingen gaat leren ook wel. En dat ge voor de rest thuis gewoon vrolijk blijft en dat ge het wankele nachtelijke evenwicht echt niet verknalt door de overload aan nieuwe dingen. Binnenkort moet uw ma terug gaan werken, man, en daar heeft ze toch nog een halve actieve hersencel nodig.

Ook al was deze maand echt zwaar, we zijn u wel altijd graag blijven zien. Als we eens gevloekt hebben, omdat ge wéér aan een heus concert begon, dan was dat alleen maar uit machteloosheid. Of vermoeidheid. Maar nooit – echt nooit – omdat we spijt hadden van u. Begrepen? Wij zijn blij dat gij in ons leven zijt, ook al is het niet altijd even simpel. Dat ga ik u nog een miljoen keer blijven zeggen, dat ge dat al maar weet.

Uiteraard zijn er ook een hoop leuke en grappige dingen gebeurd, hé. Ge steekt tegenwoordig werkelijk álles in uw mondje, zelfs onze vingers grabbelt ge vast en dirigeert ge meteen richting ‘fingerwash’. Uw nieuwe beste vriend is een knalroze tetradoek, die ge altijd weet mee te grabbelen als we u oppakken. Ge zijt aan het oefenen om voetballer te worden, want ge schopt als de besten tegen een rinkelbal. Ge hebt op uw vader geoefend om op uw buik te liggen en plots doet ge dat supergoed. Als ge ligt te slapen en we moeten u verplaatsen, dan krult ge u helemaal op tegen degene die u vastheeft – smelten geblazen! En als we u in bad steken, dan ziet ge u echt genieten en ontspannen. Het zijn die momenten die het helemaal de moeite waard maken, lieve lieve Kasper.

Ik zie u graag!

Dikke zoen,
Uw mama

 

8 opmerkingen:

  1. Ik hoop dat de marginale schrijfstijl geen voorteken is van kasper zijn toekomst. "Ge bleeft", serieus? Als het de bedoeling is dat de kleine dit later leest, schrijf dan normaal, of hij schaamt zich dood.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. http://taaladvies.net/taal/advies/vraag/344/gij_kwam_kwaamt/
      Zo marginaal seg, correct schrijven...

      Verwijderen
  2. Leuke comment hierboven...
    Spijtig van de vele krijsconcerten, hopelijk blijft het de goede weg op gaan! En dat is hier ook, eens zeggen dat de dagen moeilijk zijn maar de nachten relatief makkelijk en hoppa meneertje is daar plots élk uur. Die C/Kaspertjes hebben een zesde zintuig!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Tsja, als hij op mij lijkt, dan is hij in taal geïnteresseerd en dan vindt hij dat dus tof. En anders heeft hij dikke pech. Dan zal hij tussen alle 'marginaliteit' maar door moeten lezen hoe dat hier allemaal ging en vooral hoe graag wij hem altijd hebben gezien.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hopelijk gaat het snel de goede kant op! Hoe gaat het nog met je hand eigenlijk? Hopelijk van alle pijn verlost?

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hi-ke: Nee, helaas niet ... maar het is wél veel beter sinds de cortinsonespuit. Zo goed dat ik probleemloos voor Kasper kan zorgen, in ieder geval. Oeffff.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Lief & eerlijk. En herkenbaar... Succes Kasper bij de kindjes, en succes mama met wennen aan de nieuwe situatie!

    BeantwoordenVerwijderen