Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 9 mei 2014

Normaal.

Normaal gaan wij naar de winkel en dan kiezen we daar wel wat we gaan eten. Normaal zorg ik dat ik met mijn vriendinnen afspreek op de dagen dat de echtgenoot ook iets aan de hand heeft. Normaal kruip ik ’s ochtends lang onder de douche en de rest van het ochtendritueel handel ik op vijf minuutjes af. Normaal hang ik op dagen dat ik thuis ben veel rond op het internet, heerlijk. Normaal spring ik op mijn fiets als ik ergens naartoe moet dat minder dan vijf kilometer ver is. Normaal was ik op zondag.

Normaal. En zodra ik de zin heb uitgesproken, besef ik dat dit nu het nieuwe normaal is. Wat ooit normaal was, zal het de eerstkomende jaren niet meer worden. Misschien wel nooit meer.

Ik heb het daar moeilijk mee, ja. Voor ge allemaal begint te roepen dat ik een ondankbaar wicht ben en dat ik blij zou moeten zijn dat ik een gezond kind heb en dan al helemáál omdat we met medische hulp zijn zwanger geraakt en dat er zoveel mensen zijn die maar al te graag een kind zouden hebben en .... : ik ben dolblij met mijn zoon. Ik zie hem doodgraag, ik zit er totaal niet mee in om voor hem te zorgen en zelfs niet om hier wat de huisvrouw uit te hangen. Maar ik mis wel dat ‘normaal’.

En dus maak ik een weekmenu en stel zelfs een ‘autistisch boodschappenlijstje’ op. In de winkel komen we eerst langs de groenten, dus die staan eerst, daarna passeren we de kaas en dan de bakkerijproducten, dus die volgen, daarna volgt het drinken en dan ... . Alles doen we eraan om de tijd tussen de rekken tot een absoluut minimum te beperken, want als de kleine begint te wenen dan staan we daar natuurlijk schoon en dan hebt ge geen goesting meer om nog te beslissen hoe of wat en nog minder om voor iets terug te lopen dat ge over het hoofd had gezien op uw lijstje. De echtgenoot en ik wisselen elkaar voorlopig af en dus zien we elkaar in de late uurtjes of in het weekend. Douchen is tot een minimale activiteit herleid en ik heb proefondervindelijk mogen vaststellen dat het ‘klaar geraken voor vertrek’ waarschijnlijk tien keer zo veel tijd zal innemen als nu, eens ik terug aan het werk ben. Het internet blijft mijn grote vriend, maar de periodes dat ik er gebruik van kan maken zijn soms behoorlijk kort. Die fiets kan enkel nog gebruikt worden als ik ergens alleen naartoe kan, wat dus twee keer is geweest sinds Kasper is geboren. En wassen, dat gebeurt hier zeker om de andere dag, soms nog vaker.

Waarschijnlijk zal ik hoe het nu loopt binnenkort ook wel normaal vinden. Tegen dat ik terug aan het werk moet ofzo. Maar dan verandert natuurlijk alles opnieuw en mag ik weer wat gaan rouwen om wat is geweest en nooit meer terug zal komen. Ik denk dat ik nogal een gewoontebeestje ben. Wat u?

2 opmerkingen:

  1. Alles krijgt een nieuw normaal. Elke fase in zijn leven. Toen mijn zoon naar school begon te gaan had ik ineens veel meer vrije momenten. Ik kan niet zeggen dat ik dat niet leuk vond!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel herkenbaar! Sinds de geboorte van onze zoon in december heb ik 'afscheid' zitten nemen van het leven hoe het was. Gelukkig is alles nu wel weer in de plooi gevallen en hebben wij een nieuw, een ander soort 'normaal' gevonden. Tot nummer twee er binnen een paar jaar aankomt, dan ligt alles wellicht weer op zijn gat! :-)

    BeantwoordenVerwijderen