Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 28 juni 2014

Maandbrief - vijf maanden.

Mijn liefste patatje,

Hier zag het er allemaal nog rooskleurig uit, hier best ook nog wel en hier wilde ik vooral hoopvol zijn. De afgelopen maand was wanhopig echter het woord dat het vaakst in mij opgekomen zou zijn als iemand gevraagd zou hebben hoe ik me voelde. Bij uw vader ongetwijfeld ook. Het waren weken van veel gebrul en vooral ontroostbare toestanden. Er was het moeten weghollen van feestjes, omdat gij het niet naar uw zin hadt en dus vanaf de eerste tot de laatste minuut huilde. Heel hard. De grootouders die sporadisch al eens een paar uurtjes oppasten, waren onder de indruk van uw volume en van het feit dat ge niet slaapt.

Het is weer moeilijk geweest, vriendeke. Uw parentale entiteiten zijn een beetje aan het eind van hun Latijn en dan zijn ze nog de helft van de maand allebei thuis geweest. Vanaf volgende week moet mama ook weer aan het werk, dus dat belooft! Waarom ze zo uitgeput zijn? Het is een combinatie van verschillende factoren natuurlijk. Ge slaapt nog steeds niet door, om te beginnen. Integendeel, ge doet het zelfs slechter dan een tijdje geleden! Toen liet ge soms al eens een uur of acht tussen twee voedingen. Het resultaat was nog steeds dat we uit ons bed moesten ’s nachts, maar er was tenminste nog hoop dat die uren dan wat zouden opschuiven en dat we dan tot een acceptabel ochtenduur zouden komen. Tegenwoordig laat ge zelfs nauwelijks meer dan vier uur tussen en dat is ... behoorlijk slopend. Daarnaast begint uw dag tegenwoordig vaak tussen vier en vijf in de ochtend. Het behoeft geen uitleg dat dat niet meteen tof is. Er zijn op dat uur zelfs nog geen televisieprogramma’s, man! Alleen maar herhalingslussen. En dan is er nog het bijzonder uitputtende brullen. Ge zijt moe en geeft heel veel signalen af (in uw oogskes wrijven, geeuwen, met uw handje over uw eigen hoofdje strelen (als ge héél moe zijt ook wel erop kloppen)), maar ge weigert toe te geven. We hebben werkelijk al alles geprobeerd; u dan in uw mand leggen, u op een kussentje in de zetel leggen onder een tetradoek, u in uw doomooseat neerplanten met een dekentje, maar slechts heel zelden lukt het om u vredig te laten in slaap vallen. Op die momenten helpt ook helemaal niets en dat is nog het meest frustrerende. Op zo’n momenten wordt het hier erg moeilijk, lieve schat. Onze reserves zijn een beetje op. Uw vader wordt daardoor heel snel geïrriteerd en ikzelf blijf de kalmte zelve, maar sluit me volledig af. Behalve u vasthouden doe ik helemaal niets meer. We moeten hier iets op vinden, Kasperito, want dit is voor geen van ons allen leuk, toch? In de crèche bakeren ze u blijkbaar in en dat zou werken. Hoewel ik wat mijn twijfels heb bij dat inbakeren, net omdat ge overal leest dat ge normaal op deze leeftijd al aan het afbouwen moet zijn, hebben we het hier toch ook een paar keer geprobeerd. Resultaat: noppes. En als kers op de taart blijft ge zo geweldig moeilijk op uw eentje spelen, waardoor we ons hier bijna continu in allerlei bochten moeten wringen om u bezig te houden. Not funny. Echt niet.

Ook ergens naartoe gaan met u is verre van een pretje. De eerste en ergste keer was een communiefeest, waar ge werkelijk van de eerste tot de laatste minuut hebt gebruld. De mensen buiten op het terras hadden het er allemaal over “amai, die is wel stevig over zijn toeren” en ik kon alleen maar denken “ik wéét het, maar wat moet ik eraan doen?!”. Uiteindelijk zijn we toen maar naar huis gegaan, na een uur of vijf. Helaas betekende thuis toen ook geen oplossing, waardoor we diezelfde avond nog naar het ziekenhuis hebben gebeld om te vragen of dit nog normaal was of dat we toch geacht werden iets te doen. Het antwoord was: “Kom ermee naar spoed, dan kan de kinderarts checken of er toch niet iets aan de hand is”, maar toen we de straat nog maar uitreden, waart gij al in slaap gedonderd. Eindelijk. Ook daarna bleken feestjes niet meteen uw favoriet; op familie-etentjes wisselen uw ouders, uw oma, uw tante en uw nonkel elkaar meestal af om te proberen u te temmen. Uw neefke ligt daar ondertussen vredig te spelen en als ze die in zijn bed stoppen, slaapt hij meteen prinsheerlijk. Er bestaat geen groter contrast dan tussen jullie. Vanavond gaan we naar een BBQ. Zoudt ge alstublieft willen proberen dit keer gewoon uw aangename kant boven te halen?

Want garnaaltje, die hebt ge echt, hoor! Ge kunt lachen als de besten en daarmee alle vrouwen (en stiekem ook mannen) om uw vinger winden. Ge hebt een heerlijk expressief gezicht en prachtige, grote, blauwe kijkers die nieuwsgierig alles willen zien wat er gebeurt. Ge kunt vertellen als de besten, als ge op uw gemak zijt. En er zit pit in u, dat is wel het minste dat ge kunt zeggen. Dus als ge niét weent, dan is de wereld weg van u. Eerlijk waar.

De afgelopen maand was er trouwens eentje van veel eerste keren:

·        naar de crèche! Op dag één bracht ik u met een gerust gevoel. Geen enkele seconde had ik het gevoel te moeten huilen. Gij weende ook niet, trouwens. Ik gaf u aan de verantwoordelijke en ge begont daar meteen naar te lachen. ’s Avonds was het echter minder tof. Ik stapte nog maar binnen en ze zei al: “Uw zoon heeft het echt niet goed gedaan, hoor!” Ge hadt niet willen eten, niet willen slapen en ge hadt heel veel gebruld. Op de terugweg naar huis heb ik geweend, jongen. Ik had uiteraard verwacht dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn zou zijn, maar dit was wel even een heel koude douche. De volgende twee dagen waren ook nog alles behalve goed. Gelukkig kregen we vanaf de week nadien altijd te horen dat het beter was gegaan. Vorige week zeiden ze zelfs dat ge schitterend waart en dat ge het heel goed doet! Bedankt, vriendeke, echt. Nu kan ik met een gerust hart naar mijn werk gaan zonder bang te moeten zijn dat ge er niet graag zijt.

·        ziek, helaas. Uiteraard kwam het op een verschrikkelijk ongelegen moment (ik moest vijf dagen op rij het hele land door om met mijn koor te gaan zingen in allerlei grote zalen en uw vader was dus alleen thuis met u) en er kwam een helse tocht in een auto zonder gps door de file met een zeer beperkt tijdsbestek aan te pas, maar het verdict was dat ge waarschijnlijk een oorontsteking hadt en dus antibiotica moest nemen. Gelukkig hebben we er behalve een dag of drie een wreed koortsig kind niet te veel van gemerkt.

·        rollen! Plots zagen we u op uw speelmat naar uw zij rollen en verwoed proberen naar uw buik door te draaien. Daarna laagt ge op uw buik en smeet ge heel uw lijf in de strijd om terug op uw rug te landen. En intussen zijn we zo ver dat ge u echt voortbeweegt door op uw zij te rollen. Ge ziet een speelgoedje en ge wroet zo hard, tot ge het uiteindelijk in uw handjes hebt. Het is ook al eens een sporadische keer gelukt om van uw rug naar uw buik te rollen, maar voorlopig was dat eerder per ongeluk. Geen probleem, blijven oefenen! J

·        lachen als een echt jongetje (filmpje volgt als uw vader het heeft geupload, afgesproken!).

·        dingen met twee handen vastpakken en ze van uw ene in uw andere hand brengen.

·        uw tut zelf terugsteken, nadat ge hem eerst met twee vingertjes hebt vastgehouden en met gestrekte arm heel uitgebreid hebt bekeken.

·        op de valreep nog groentepap beginnen eten. Het is te zeggen; uw moeder toestaan hier en daar eens een halve gram courgette naar binnen te duwen, want van echt eten kunnen we momenteel nog niet spreken. ;-)

·        bij opa blijven. Het was geen onverdeeld succes, maar ge moogt toch nog eens terugkomen. Doet ge alstublieft ook uw best om het daar gewoon te geraken en er uw draai te vinden? De mens ziet u graag en doet zijn uiterste best voor u, dan moogt ge wel iets terugdoen, hé!

·        een pak pampers opgeheven terwijl wij verwoed probeerden uw pamper ververst te krijgen. Een gemak zo’n rollend kind, amai!

·        gekalmeerd worden door te gaan autorijden of wandelen. We gaan daar geen gewoonte van maken, hoor vriendschap.

Scharminkeltje, ge wordt nog altijd graag gezien, hoor. Alleen zouden onze zenuwen en ook wel gewoon onze lijven wel enige rust kunnen gebruiken. Op die manier kunnen we u nog liever zien, nog enthousiaster met u spelen, nog meer onze best doen om u te troosten als het nodig is. Kunt ge het op zijn minst proberen, om gewoon wat meer tot rust te komen, op uw eentje te leren spelen voor eventjes en vooral op eigen houtje in slaap te geraken?

Voor de rest ga ik in de komende maand ongetwijfeld vooral bezig zijn met een evenwicht zoeken. Eentje tussen u, het huishouden en het werk. En hier en daar nog eens een gestolen momentje voor mezelf. Ik ben vijf maand lang voornamelijk bij u geweest en het was de moeite. Het was uitputtend, het zoog me leeg, maar ik kon ook ten volle van u genieten. Juichen als ge iets deed, keihard oefenen als ik wilde dat ge iets zoudt leren en voor de rest uitvogelen wat ge al dan niet graag hebt. Op de avonden dat ik compleet uitgeput thuiskom, gij helemaal groggy van de crèche gehaald wordt en we eigenlijk allebei een vermoeidheidstraantje zouden willen wegpinken, zal ik waarschijnlijk nog vaak aan deze maanden denken. Dit komt nooit meer terug, lieve schat! Maar we zetten onze tocht samen natuurlijk gewoon verder.

Veel succes met alles wat ge onderneemt,

dikke zoen,
mama

 

4 opmerkingen:

  1. Onze C/Kaspertjes lijken precies nogal op elkaar... Al gaat het hier nu beter dan in het begin en gaat het bij jullie blijkbaar andersom. Ik weet hoe slopend het kan zijn... Maar hum heel de tijd "thistooshallpass" en dan komt dat wel goed. ;-)
    Over dat inslapen kan ik geen tips geven. Dat lukt hier niet alleen. Nooit. Ik lig nu al wakker over hoe dat moet gaan eens hij naar de creche moet.
    Maar: voor het huilen, naar feestjes gaan, eventueel overprikkeld zijn, niet willen slapen heb ik wel 1 wondermiddel: de draagdoek. Dat zorgt hier echt voor véél verlossing (zowel voor mij als voor hem).

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik dacht dat ik mijn eigen verhaal las. Ondertussen 32 jaar geleden, maar net hetzelfde . Eén jaar heeft het geduurd. Vele ziekenhuisobservaties. Niets te vinden. Niets hielp. Geen vrienden of familiebezoekjes meer. Buren die kwamen vragen waarom huilt je baby altijd? Ik gaf hem al mijn liefde, aan mijn geduld lag het niet. Maar na een jaar ben je ten einde raad. Ik bracht hem weer naar spoed. De kinderarts had zelfs medelijden met mij ook hij wist het niet meer. Misschien waren het wel negatieve aardstralen??? Nu zou er een grootschalig onderzoek volgen. Deze keer begonnen ze bij het hoofd.EN JA, nadat er twee oorspecialisten zijn oren hadden onderzocht, dacht een opmerkzame dokter stagiair toch iets heel diep vanbinnen te zien. Speciale apparaten werden erbij gehaald. Het trommelvlies werd doorboord. Je gelooft niet wat je ziet ,wat daar allemaal uit loopt. Voor het eerst werd het kind rustig. Na een paar weken begon het opnieuw. Dit keer werden het buisjes en daarna nog 2 keer.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Pfoe, heftig!
    Wat ik zou doen na een gelijkaardige ervaring met mijn oudste kindje: 1. Structuur, ritme, regelmaat, even heel strak aanhouden. Even thuisblijven, geen feestjes, BBQ, ... Niet leuk, maar ik denk nu zelf dat mijn oudste zoontje op een gegeven moment volledig overprikkeld en oververmoeid was. 2. Inbakeren, maar daarbij wel de methode van Ria Blom lezen en volgen. 3. 'Lekker slapen zonder huilen': boek dat mij heeft geholpen met oudste broer. En ook even goed afspreken met je partner dat je beurtrollen hebt, dat ieder van jullie ook even twee uurtjes ofzo krijgt, per week, per dag, per weetikveelwat, om even weg te zijn in de absolute gerustheid dat de andere voor de baby zorgt. Gun dat elkaar EN jezelf... Sterkte! Ook voor de zoon, het lijkt me niet fijn niet lekker in je vel te zitten en niet te kunnen uitleggen wat je nodig hebt :(.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ik ben hier terechtgekomen via een reactie van je op een andere blog en amai, ik kreeg direct tranen in mijn ogen toen ik dit las. Die herkenning,.. 4 jaar later en toch wordt ik meteen teruggeslingerd naar toen. Mijn enige tips: oordopjes in élke kamer van jullie huis (ondanks al die oordopjes kan ik geen gesprekken meer volgen met 3 of meer personen en kan ik geen muggen meer horen -niet zo'n groot voordeel als het lijkt want ik kan die rotbeesten niet meer localiseren). En af en toe eerlijk zeggen tegen je man dat het niet is wat je verwacht had, dat je zenuwen op knappen staan, dat je er bijna aan onderdoor gaat en echt luisteren als hij hetzelfde soort dingen zegt. Dat verandert helaas niks aan het gebruk, maar het doet zo'n deugd. Hij is er het tweede-vaakst bij, hij weet beter dan wie ook hoe het is. Jezelf blijven inpeperen dat het voorbij zal gaan, écht wel, ooit. Het is alleen een kwestie van zien te overleven tot het zover is...
    Ik wens jullie heel veel sterkte, alledrie!
    ps: mijn huilbaby is nu 95% van de tijd een superleuke schat van een vierjarige. Geen kind zoals in de boekjes (of zo makkelijk als om het even welke kleine die we kennen), maar wel een schat. Ik wou dat ik daar tijdens die brulperiode al een glimp van had kunnen opvangen, ze zou zoveel draaglijker zijn geweest.

    BeantwoordenVerwijderen