Over Upje.

Follow by Email

zondag 27 juli 2014

We gaan ervoor.

“Maar allez, gij hebt uw lijn al helemaal terug!”, roept iedereen. Ze vergeten dat ‘mijn lijn’ er nooit is en bovendien dat mijn gewicht al mijn hele leven lang bijzonder hard schommelt en dat het er dus maar van afhangt welk referentiepunt ge neemt. De realiteit zegt namelijk iets anders. Toen ik uit het ziekenhuis kwam, een dikke week na de bevalling, had ik terug mijn gewicht van voor de zwangerschap. Dat kan ik met zekerheid weten, want laat de kilo’s nu net iets zijn dat ze iedere keer noteren in het zwangerschapsboekje. De periode nadien viel ik zelfs nog een beetje extra af. Geen tijd om fatsoenlijk te eten en extreme moeheid hebben daar vast toe bijgedragen. Daarna ging het echter zoals dat altijd gaat; ge zit een beetje te veel thuis, ge wordt iets te gefrustreerd door uw baby die weigert te slapen, ge hebt nog altijd niet de energie om gezond te zitten koken en dus komen die verloren kilootjes er snel weer terug aan. Intussen is zoonlief bijna zes maanden en de weegschaal liegt niet; er zou toch minstens vijf kilo nog moeten verdwijnen. Ooit viel ik er zeventien af, maar dat hoeft nu ook weer niet het doel te zijn. Vijf minder en dan zit ik ergens in het midden van die zeventien. That’ll do, denk ik dan maar.

Ik ben niet de enige in huis die hier op tijd en stond eens wat worstelt met het gewicht. De echtgenoot was ooit heel erg dik, nog voor ik hem leerde kennen. Bij onze eerste ontmoeting woog hij het minste ooit, maar dat was gebeurd door te leven op cracotten en ettelijke uren per dag te sporten, dus het was al vrij duidelijk dat dat nu ook weer niet haalbaar was. Sindsdien schommelt het ook bij hem altijd wel wat. Hij heeft wel het ‘geluk’ dat extra gewicht bij hem altijd komt door excessief veel en ongezond eten en dat dat er dus ook relatief vlot weer afgaat. Een jaar geleden was het de bedoeling dat we naar Turkije zouden gaan en dat hij zich daar nog te buiten zou gaan aan alle bufetten, om daarna er volledig voor te gaan en weer af te vallen. Sporten en op zijn eten letten, dat zou het worden. Wat er in Turkije gebeurde, ging niet in zijn koude kleren zitten en bij thuiskomst waren er wel andere zorgen dan de weegschaal. Het startmoment werd altijd wat opgeschoven. Ik was zwanger en kon dus niet mee diëten, wat zijn motivatie niet ten goede kwam. Uiteindelijk zou hij eraan gaan beginnen op 1 januari, maar vlak daarvoor werd het hier weer allemaal erg spannend door de complicaties en de nakende keizersnede, dus wederom werd het niets. “Zodra die kleine er is, ga ik ervoor!”, riep hij dan. Ik was eerder sceptisch, want ik vermoedde al wel dat we met een energiegebrek zouden te maken krijgen en dat sporten er de eerste periode nu ook niet meteen bij zou zijn. Ik kreeg dus gelijk. Er kwam een moment dat ik zelfs niet meer mocht weten hoeveel hij woog. Dat zegt al genoeg, zeker? Kort geleden moest hij naar een dokter en er moest een bloedonderzoek gebeuren. Ik keek op dat blad wat ze dan allemaal gingen onderzoeken en toen zag ik plots dat zijn gewicht erop stond. Hij was bijzonder slecht gezind, maar nu wist ik wel hoe het ervoor stond.

Dinsdag is mijn lief zijn verjaardag. Traditioneel eten we dan frituurkost, vooral véél. Vanaf woensdag gaan we er dus terug voor. Hij zal veel meer kwijt moeten raken dan ikzelf, maar waarschijnlijk zal hij er minder moeite voor moeten doen. As usual. Het zweet breekt me wel al een beetje uit, want ’s ochtends heb ik tegenwoordig echt niet meer de tijd om koude groentjes te staan snijden en al. Planning zal levensbelangrijk zijn.

Wish us luck, lieve mensen. ‘t Zal nodig zijn!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten