Over Upje.

Follow by Email

zondag 28 september 2014

Maandbrief - acht maanden.

Lief, klein Kaspje,


Hahaha, alsof ge lief en klein zijt! Lief kunt ge zeker zijn, dat is waar. Groot van gestalte zijt ge niet echt. Toch vinden wij dat het kleine er echt wel af is ondertussen. Ge hebt weer zoveel grote stappen gezet de afgelopen maand! We trokken naar het buitenland, waar ge ook voor het eerst de zee te zien kreeg. Waar wij doodsbang waren dat ge niet gingt willen slapen, hebt ge dat allemaal schitterend gedaan. Ge zijt eens een nachtje bij de moeke gaan logeren en dat is ook prima verlopen. Mama en papa overwegen nu dus om u regelmatiger eens op logement te laten gaan ;-). Ge hebt héél veel tijd doorgebracht met ‘hoefgetrappel’, wat wilt zeggen dat ge met uw voetjes zo hard ligt te trappelen dat het (veel) lawaai maakt. Dat is namelijk uw nieuw motto precies: als er maar geluid van komt, is het tof. Met uw handjes kloppen op tafel, met uw beentjes trappelen, met uw voeten ‘tappen’, met uw tut tegen uw fles slaan als we vergeten zijn die eerst uit de weg te leggen, ... . Met alles wat ge vastkrijgt, probeert ge ook uit of ermee gerammeld kan worden. Plots kunt ge ook zitten, al is mama daar niet altijd helemaal gerust in. Ge kunt het wel prima en ge houdt het minutenlang vol, maar ge laat u gewoon boenk vallen als ge plots besluit dat er ergens iets te zien is. Ik ben nu niet meteen een overbezorgde moeder, denk ik, maar op die momenten staat mijn hart toch eventjes stil! Ge hebt tegenwoordig continu blauwe plekken, bij voorkeur op uw gezicht. Tsja, wij zijn het niet die u onverschrokken overal tegen laten vallen, hoor ... ! Na onze vakantie was de herstart op de crèche niet meteen een succes. ‘Hij kan nogal goed hysterisch doen, hè’, kreeg ik te horen toen ik u de eerste keer weer ophaalde. Hmm. Laten we afspreken dat we dat niet meer doen, ok? De tweede dag was ook niet zo top, maar de derde hadt ge een excuus: ge waart ziek. Toen ge twee nachten niet hadt geslapen (en wij natuurlijk ook niet) door een vreselijke hoest en toen ge ook weer boven de 39° koorts hadt, is papa toch maar eens met u naar de kinderarts geweest. Valse kroep, was het verdict. Gelukkig niet het soort waarbij het lijkt of kindjes stikken, want dat zagen we nu ook niet meteen zitten. Om te zorgen dat ge ’s nachts zoudt kunnen ademen en dus slapen, moesten we drie dagen aërosollen. Hallelujah, wat was me dat! Vanaf de eerste seconde begont gij superhard te wenen. Ge zijt duidelijk ook geen uil, want ge hadt heel rap door dat dat masker niet groot genoeg was om én uw neusje én uw mond te bedekken ... als gij uw mond wijd opensperde of op de rand van dat maskertje beet. Hmmmm. De eerste avond moest papa dat nog alleen doen, dus toen hebt ge mogelijks niet geweldig veel binnen gekregen. Hij moest uw handjes vastklemmen en dan proberen dat ding op uw gezichtje te houden, terwijl gij hem heel hard stampte en de hele tijd probeerde uw hoofdje weg te trekken. Ik kan me al voorstellen hoe leuk dat was. De tweede dag deed hij hetzelfde, maar ik kon dan toch proberen om uw hoofd stil te houden. Na één minuutje stondt ge al volledig in het zweet van het hele gevecht. Ik stel toch voor dat ge ervoor zorgt dat we dit niet te vaak meer moeten doen, hoor! Eén voordeel had het wel: ge waart zo uitgeput achteraf, dat ge gewoon flink gingt slapen en toch voor een paar uur onder zeil waart. Gelukkig deed het precies ook wel zijn werk en waren de nachten heel wat beter. Van uw hoest zijt ge nog altijd niet helemaal af, maar ge lijkt er weinig last van te hebben.


Ge zijt ondertussen ook echt beginnen kruipen ... of misschien is ‘sluipen’ een beter woord. Eerst ging het alleen achteruit, maar momenteel is het hilarisch om te zien hoe ge heel doelgericht overal naartoe schiet. Ge hebt nog niet beet dat op uw knietjes steunen handiger zou zijn, maar op uw armkes en met wat ‘watertrappelen’ geraakt ge er. Als we dat als trotse ouders aan iemand willen laten zien, moeten we gewoon mijn computermuis op een paar meter afstand leggen. Zodra ge die gespot hebt, vliegt ge direct in de startblokken en zijt ge onderweg. Zalig is dat! Papa heeft dus toch maar een traphekje geïnstalleerd en heeft vandaag samen met opa geprobeerd een loshangend stopcontact te repareren, zodat gij er absoluut niet met uw kleine vingertjes in zoudt kunnen peuteren. Ge slaagt er zelfs in om recht te staan met enkel de steun van twee vingers. Ook als ik alleen uw truitje vanachter vasthoud, lukt het. Ge vindt dat geweldig tof, want dan begint ge triomfantelijk rond te kijken. Dan ziet ge pas hoe klein ge eigenlijk nog zijt qua gestalte. Het maakt niet uit, Kasper, wij zijn ook geen reuzen, hé! De afgelopen week hebt ge trouwens ook ijverig geoefend om papa en mama te kunnen zeggen. Ge beseft nog niet dat ge een woord zegt dat we zo graag willen horen en dus ook niet dat ge ons er eigenlijk mee aanspreekt, maar ge zegt het echt. Vooral ‘papa’ doet ge op een supergrappige manier: een beetje fluisterend. De eerste keer smolt uw vader uiteraard ter plekke! Intussen wachten we vooral op het moment dat gij ook beseft wie of wat met die woordjes bedoeld wordt. Sinds dit weekend hebben we ook op eetvlak wat nieuwigheiden geïntroduceerd. Het was tijd voor eten met stukjes ... . Mama en papa waren toch wat ongerust dat ge zoudt gaan kokhalzen en doen alsof ge stikt – we hebben in het verleden al gezien hoe overtuigend ge dat kunt -, maar ge hebt dat verdekke heel goed gedaan! Gisteren at ge gewoon spaghetti met tomatensaus uit een potje en die stukjes waren echt behoorlijk. Toch hebt ge heel dat potje vrolijk naar binnen gewerkt! Ook de fruitpap liep prima en het lukte allemaal. Ik werd zo enthousiast, dat ik u ook een stukje brood wilde aanbieden. Dat was precies toch nog wat veel van het goede, want de grote “help, ik stik”-blik kwam weer in uw ogen en de bijbehorende geluiden waren ook niet mis. Maar kijk, ge hoestte het stukje brood terug op en alles kwam weer in orde. ;-) We gaan blijven oefenen hé mateke en dan komt het wel goed. Deze maand was eigenlijk gewoon een fijne, liefste vriend. Ge hebt doorgaans flink geslapen, ge hebt gewoon heel veel gelachen (giechelen dat ge kunt! :D) en we hoeven niet meer bang te zijn om stevige ritten met de auto te doen, want ge zit precies graag in die maxi cosi tegenwoordig. Ook uw buggy is een echte hit, waarmee we u instant stil kunnen krijgen. Doe zo voort, mateke. Ge doet dat gewoon goed! Zo goed, dat mama en papa tegenwoordig vaak in een deuk liggen. Of smelten. Of u zo graag zien, dat ze u zouden willen opeten. ;-)
 


Op naar de negen maanden, zou ik zeggen. Wij kijken er alvast naar uit!

Dikke zoen,
mama

 

 

7 opmerkingen:

  1. Schattig manneke! Leuke leeftijd vind ik, Emil kruipt ook al rond en trekt zich overal aan op. Als wij 'nee' roepen als hijaan de vuilnisbak of de lamp zit, komt er zo'n grote deugenietenlach. 'Nee' vindt hij hilarisch! Je moet er nu wel veel achter zitten... :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Da's hier ook zo. Hoe harder we 'nee' zeggen, hoe toffer hij het vindt. Hier moeten we er nog niet achter crossen, want hij heeft precies het gevoel dat onze salontafel 'een grens' is ofzo. Lekker handig, dan kunnen wij in onze zetel blijven hangen :P. Ik gok dat dat niet lang meer zal blijven duren ... ;-)

      Verwijderen
  2. Je schrijfstijl blijft marginaal. Arme kasperito met zijn achterlijke mama.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel voor deze opbouwende kritiek. Misschien kan je hier ook eens het adres van je eigen blog geven, zodat we kunnen gaan kijken wat voor fantastisch voorbeeld we misschien zouden kunnen volgen?

      Verwijderen
    2. Ik vraag mij altijd af waarom iemand op een ochtend wakker wordt en beslist: 'vandaag ga ik nu eens anoniem iemand beledigen en kwetsen'. Persoonlijk begrijp ik zoiets echt niet, en ik vind dat zelfs een zeer akelig fenomeen. Het is anoniem, dus ik ga hier eens volledig losgaan en al mijn frustraties uitwerken. Of is Anoniem in hete echte leven ook zo een agressief persoon?

      Verwijderen
  3. Niks aantrekken van de schrijver hierboven. Beetje zielig om anoniem dan nog zo te reageren op een blog.
    Nu terug naar de orde van de dag, uw lieve Kasper! Dat wordt al een hele vent he :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, maar hij is volgens mij maar even groot als uw grappig manneke. Of kleiner nog zelfs! :D

      Verwijderen