Over Upje.

Follow by Email

donderdag 25 september 2014

Niet eens de tijd voor een geboortekaartje.

Tranen, om een kindje dat ik nooit heb gezien. Verdriet om wat zijn ouders moeten doorstaan. Ontreddering op de hele werkvloer, omdat de papa van de kleine krijger onze collega is. Omdat die iedere avond zo’n schitterende update schreef op facebook, zodat alle supporters mee konden volgen hoe alles verliep. Hoop was het kernwoord van de vijf dagen dat het jongetje heeft geleefd. Hij is compleet onverwacht geboren na amper vierentwintig weken zwangerschap, heeft meteen iedereen die dicht of ver bij zijn familie stond ingepalmd, maar het was gewoon te zwaar. Net op het moment dat ik zijn vader een mail stuurde om praktische hulp aan te bieden, schreef diezelfde waarschijnlijk zijn moeilijkste facebookpost ooit. Ikzelf heb gehuild toen ik die laatste statusupdate zag. De echtgenoot kreeg het ook te kwaad. Met ons waarschijnlijk heel veel anderen. We hadden het hen allemaal zo gegund ... maar het heeft niet mogen zijn.

De papa postte een prachtig liedje bij zijn afscheidspost. Tranen. Meer heb ik daarover niet te zeggen.
 
 
 

2 opmerkingen:

  1. Verschrikkelijk, zoiets zou niemand mogen meemaken. Ik maakte het ook van dichtbij mee dit jaar, mijn collega verloor haar kindje van net geen 6....het heeft ons allemaal veranderd....Veel sterkte voor iedereen daar.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Brrr, dat is zo mogelijk nog ingrijpender, denk ik. Net 6, dan is dat kindje al helemaal in je leven verweven. Verschrikkelijk ...

    BeantwoordenVerwijderen