Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 24 oktober 2014

Dat bureau. #projectblogboek

Ik heb lang getwijfeld over welk bureau ik zou fotograferen. Dat van het werk ziet er al bij al nog behoorlijk uit, vind ik zelf. Dat thuis is eh ... anders. Daar heb ik een reepje van de tafel ter beschikking en de rest van de ruimte is in beslag genomen door een verzorgingskussen en een bak met tetradoeken en pakken pampers. Tsja, een mens moet het érgens kwijt, natuurlijk. Ik werk echter maar zelden thuis, dus eigenlijk is dat niet echt mijn werkplek, hé. Als ik vaker zou thuiswerken, zou ik me trouwens wel een écht plekje inrichten, denk ik. Daarom dus een foto van mijn bureau op kantoor.

 
Er is de linkerkant, die altijd gebruikt wordt als vuilnisbelt. Toen ons kantoor verhuisd is, bleek er plots geen budget meer voor de vuilnisbakken. Wel voor die dingen op zich, maar niet om de kuisploeg ze dan ook te laten leegmaken. Hmm. Nu moeten we dus ons eigen afval naar de keuken sleuren en daar in een grote vuilnisbak proppen. Als er nog plaats is toch. In mijn geval ligt er dus altijd wel iets, want ik begin mijn dag al met mijn ontbijt als bezigheid terwijl mijn pc opstart. Daarna passeert al eens een hypootje, getuigt het lege blikje cola. Of soms eet ik al eens een koekje of drink een soepje uit de automaat. Mijn rekenmachine zwerft hier altijd rond, want ik vertrouw nooit op mijn hoofdrekenkunsten. Ik kan dat nochtans goed, hoor, maar er zijn constant dingen die me afleiden en ik vind het risico op fouten dan echt te groot. Daarnaast liggen mijn pillen, kwestie van niet voor de honderdduizendste keer te vergeten ze te nemen. U ziet daar ook mijn laptop, zonder dat ding kan ik helemaal niets doen, dus die proberen we in ere te houden. Een lege tas, waar ik een paar keer per dag thee in ga kappen uit de automaat. Dit is toch net iets ecologischer dan al die plastieken bekertjes, hé. En oeps, betrapt, een flesje cola zero ... terwijl ik een maand lang geen cola ging drinken. Daarover later meer. Er ligt ook een berg draden, geen idee waarvoor ze allemaal dienen, maar als er eentje uitgetrokken wordt dan werkt er plots niets meer. Afblijven dus, is de boodschap. Ge ziet ook een hoop papier liggen en dat is schandalig. Ik werk namelijk paperless, eigenlijk zo. Ik heb zelfs een hele handleiding geschreven voor mijn collega’s over hoe ge dat het best aanpakt en met allerlei tips om te zorgen dat dat ook vlotjes verloopt. In principe doe ik dat dus ook, maar in dodelijk hectische tijden als deze, waarin ik klanten moet behandelen waar ik zelfs nog nooit van heb gehoord, print ik een beperkt aantal dingen toch. Als ge echt details moet controleren, vind ik dat toch makkelijker op papier. Ik kan er dan ook de klantcodes bijzetten, opschrijven om welk materiaal het gaat, dingen omcirkelen die ik absoluut moet ingeven in het systeem dat ik nog altijd niet helemaal onder de knie heb ... .
 
 
Tsja, er staat natuurlijk ook een scherm, er ligt gelukkig een toetsenbord – een azerty, waar ik hemel en aarde voor heb moeten bewegen! – en mijn supersonische muis maakt ook deel uit van het decor. Dat ding zou moeten helpen om mijn pols een beetje te sparen, maar ik ben het echt nog niet gewoon. Alles duurt duizend keer langer nu en tijd is echt niet iets dat ik te veel heb voor het moment. Ge ziet ook mijn koptelefoon en dat ding vervloek ik. Ik werk honderdduizend keer liever met een telefoonhoorn ... maar ik heb geen telefoon meer! “Euh, wat staat daar dan rechts op uw bureau?”, zie ik u denken? Juist, een telefoontoestel. Aangezien ik hier bekend sta als iemand met veel kennis van computer en IT (dat is nog een volgend stapje in mijn reeksje, dat wist ge nog niet, hé?), zit ik mee in een proefproject. Weg met het vast toestel en we gebruiken alleen nog een online variant. Het vaste toestel mogen we echter nog niet wegdoen, want het loopt allemaal nog niet zo gesmeerd en de kans blijft dus bestaan dat we toch terug naar de oude werkwijze zullen moeten. Rechts ziet u dan ook mijn glucosemeter liggen in dat grijze tasje en mijn iPhone normaal gezien (die ik nu dus vasthad voor de foto, hé slimmerds). Ik hoor dat onding niet als hij in mijn handtas zit, dus leg ik hem maar lekker ostentatief op mijn tafel. Onder mijn bureau ziet ge dan een ladenblok. Daarin zit ... niets. Of toch niets werkgerelateerds. Wat balpennen, een lading pillen en batterijen voor in noodgevallen, koekjes, een gsm-oplader ... en dat is het dan. Rechts ziet u iets dat op een kastje moet lijken en daarin zit ook ... niets werkgerelateerds. Of toch; een paar bakjes met plastic mapjes (die ik dus niet nodig heb als ik paperless werk), met papierwerk van trainingen etc en met wat persoonlijke paperassen. De papieren die ge er bovenop ziet liggen, zijn ook van trainingen of van meetings. Ik zou ze precies dringend eens moeten rangschikken, maar wanneer moet ik daar in godsnaam nog tijd voor vinden?! In de kast zelf ligt werkelijk waar een vuilnisbelt. Lege verpakkingen van colablikjes, een lege zak van letterkoekjes, een delhaizezak hier en een stoffen tasje daar, nog een verdwaald blikje van het een of het ander of misschien zelfs nog een pennywafel of twee. Daar waar ik dat vroeger meteen in mijn eigen persoonlijke vuilnisbak gooide, ga ik er nu eens om de zoveel tijd nog eens door en gooi ik dat allemaal weg. Geen paniek, het is niet in een staat die muizen of ander ongedierte zou aantrekken, hé. Het ziet er alleen niet netjes uit en ik moet dus ook angstvallig vermijden dat derden ooit in die kast zouden komen.
 
Ik zie het u al denken, hé. Waarom zijn er geen foto’s van geliefden? Van de echtgenoot of van die überschattige Kasper? Waarom hangen er geen vakantiekaartjes of weet ik wat voor vrolijke dingen? Ik ben sowieso niet van de foto’s, denk ik. Ik heb nu twee fotootjes van Kasper als screensaver ingesteld en ik word er al onnozel van. Dat manneke is daar vier maanden en ondertussen is hij al veel ouder en dus helemaal anders en dan zou ik dus volcontinu nieuwe foto’s erop moeten zetten en ... . Stress krijg ik daarvan! Bovendien moet ik ook om de haverklap ergens anders gaan zitten, dus vind ik het zo zinloos om dat plekje dan iedere keer weer te gaan ‘inrichten’. Daarnaast is dat hier gewoon mijn bureau, hé, en dus niet mijn thuis of geen plek die gezellig moet zijn. Mijn bescheiden mening, natuurlijk, en iedereen doet daarmee wat hij zelf wilt. Ik heb er alleen geen zin in ... . 

Voilà, dit was dus mijn bureau!

Deze post schreef ik in het kader van #projectblogboek. Gewoon omdat Lilith ons de volgende inspiratietip gaf:

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen