Over Upje.

Follow by Email

dinsdag 21 oktober 2014

De kindervriend.

Hij werd opeenvolgend nonkel, vader en peter van jongetjes in januari en nu opnieuw peter van een meisje. Van iemand die babies liever in de armen van hun ouders liet liggen, zag ik hem veranderen in de man die vertederd met zo’n kersvers prutske in zijn handen staat. Hij aait en kirt en schaterlacht. Als er ziekte intreedt, zoals in elk huishouden, vindt hij het de logica zelve dat hij ook hier en daar een dag thuisblijft bij het zieke kind. ’s Avonds krijg ik dan heelder verhalen over wat de zoon allemaal heeft uitgevreten, wat voor schattige dingen hij heeft gedaan en wat er is veranderd in zijn kunnen. Van de mens die liever doodvalt dan ergens iets te gaan vragen, is hij veranderd in iemand die op het winkelpersoneel afstapt om te weten te komen of ze misschien ergens in stock de brandweerwagen hebben staan die hij op een website heeft gezien. Hij droomt wilde plannen met de zoon en de petekinderen en hij schildert verhalen van neefjes en samen op uitstap. “Ik wil dat al die kindjes mij goed kennen”, zegt hij, “en dus wil ik daar regelmatig naartoe en mogen zij hier dan komen spelen met Kasper.” Ik vind het verschrikkelijk jammer dat ik hem meer moet missen dan voorheen, ook al is hij hier net zo vaak fysiek aanwezig als voor onze eigen babyboom. Maar als ik hem bezigzie of –hoor met die kindjes, dan zie ik hem alleen nog zoveel liever. Hij is een topvent. En een superpapa. De zaligste nonkel en de heerlijkste peter. En hij is van mij! #geluk

1 opmerking: