Over Upje.

Follow by Email

donderdag 9 oktober 2014

De laatste.

In het kader van #projectblogboek gebruik ik het volgende blogidee:

 
*******************************************************************************************
Over de laatste keer dat ik geweldig over mij heen liet lopen, schreef ik hier al tussen de regels. Het zorgde ervoor dat ik besloot weer helemaal terug te gaan naar de instelling van heel wat maanden geleden, die inhield dat ik het mij allemaal niet meer kan aantrekken. Ik zal mijn uren werken, hárd werken, maar daar blijft het bij. Ik heb twee handen en een bepaald aantal uren op een dag en daar zullen ze het toch echt mee moeten doen. Nah.

Ik zou het natuurlijk ook kunnen hebben over de laatste keer dat opstaan écht pijn deed. Vandaag, ja. Onze kleine patat was er eindelijk zes dagen op rij in geslaagd door te slapen, wat nét genoeg was om ons brein er een ietsiepietsie beetje op in te stellen. Toen werd hij nog maar eens geteisterd door een stevige verkoudheid en bijbehorende flinke hoest en het was allemaal weer om zeep. Drie uur aan een stuk slapen is te weinig. Om vijf uur opstaan is dikke ellende. Als ge u dan al zelf niet top voelt, dan zucht ge eens diep. Of misschien heb ik wel luid gekreund, dat zou ook zomaar kunnen. Ik zit er doorgaans niet mee om vroeg op te staan. Iedere dag is het ongeveer zes uur en dat overleef ik wel, als ik voldoende heb kunnen slapen. Als er te weinig uurtjes in dromenland werd vertoefd, ben ik echter vaak boos op de hele wereld. Op het universum, een hogere macht, het maakt niet uit. Dan moet ik eerst douchen en daarna komt het misschien wel in orde. Zombiestand wegspoelen, zoiets. De echtgenoot denkt dan soms dat ik kwaad ben op hém, omdat hij zich die nacht niet met de zoon heeft beziggehouden. Zo is het echt niet. Het universum had mij gewoon een langslapende zoon moeten toebedelen, die bovendien nooit slecht sliep door ziekte. Zoiets. ;-)

Waar ik het echter over wilde hebben in het kader van dat #projectblogboek, was de laatste keer dat ik overliep van dankbaarheid. Ik had vanochtend Kasper afgezet in de crèche met de boodschap dat hij een slechte nacht had gehad. Dat hij heel veel hoestte en dat ze maar moesten bellen als het toch niet zou lukken. Ik werkte sowieso van huis uit, dus ik was nooit ver. Rond de middag kreeg ik plots een sms: “Hallo, Kasper heeft een heel rustige voormiddag gehad. Hij heeft gegeten en heeft niet veel last gehad van hoesten. Hij ligt nu mooi te slapen. Je hoeft je geen zorgen te maken. Mvg” Er kwam spontaan een glimlach op mijn gezicht, die daar de eerste uren niet meer van is verdwenen! Ik vond het echt superlief dat ze me eventjes gerust wilden stellen en dat heb ik hen ook meteen teruggestuurd. Heerlijk.

 

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen