Over Upje.

Follow by Email

zondag 19 oktober 2014

Een dag in het leven van een diabeet.

We beginnen de dag gisterenavond.

16u: Ik ben op een familiebijeenkomst voor moederdag – rijkelijk laat, I know – en ik sta te kokerellen met de zussen. Ik heb verschrikkelijke dorst en ik denk: “Even meten, het zal wel weer veel te hoog zijn.” Ik wil mijn meter uit mijn handtas halen, maar merk dat ik hem niet bij me heb. Crap. Die meter vertelt me niet alleen hoe hoog mijn waarde is, maar berekent meteen ook voor mij hoeveel insuline ik zou moeten geven om die dan weer tot een mooi cijfer te corrigeren. Goed, dat wordt hier nattevingerwerk dus. Dat belooft, want er staan frietjes en taart op het menu. Allebei gerechten die sowieso niet meteen diabetesvriendelijk zijn en die mijn suikerregeling dus wel eens in de war zouden kunnen sturen.

16u05: Ik besluit om toch maar al wat extra insuline te geven om de vermoedelijke hoge waarde recht te trekken. Als het te veel was, dan merk ik dat vanzelf. Cola genoeg in mijn handtas, dus dat lossen we dan wel weer op.

17u15: We eten lekkere vol-au-vent met frietjes. Frieten worden extreem traag opgenomen door de vetten, dus ik geef mijn insuline dit keer pas na de maaltijd in plaats van ervoor. Met mijn pomp kan ik er ook voor zorgen dat een stukje meteen wordt gegeven en een deel over een paar uur verspreid. Ik weet intussen al dat dat de beste optie is voor mij, alleen heb ik na vier jaar pompgebruik nog steeds niet gevonden hoe ik dat het best doe. Voor frieten moet ik sowieso ook veel meer insuline geven dan dat je zou berekenen als je naar de officiële koolhydraatwaarde van de aardappelen kijkt. Lekker handig. Ik had voor de maaltijd niet geweldig veel honger, dus ik kon de hoeveelheid frietjes echt beperkt houden. Toch geef ik 6 eenheden insuline, wat in mijn geval overeenkomt met 72 gram koolhydraten. Een equivalent van 6 boterhammen dus. Hallelujah!

18u45: De slagroombiscuit die we hebben gemaakt, moet ook nog verorberd worden. Ik eet niet zo’n supergroot stuk, dus ik houd het bij 2 eenheden insuline of 24 gram koolhydraten. Ergens vermoed ik wel dat er meer zit in dat stukje taart, maar ik wil ook niet het risico lopen nog de hele avond met te lage waardes te zitten. Als het echt de spuigaten uitloopt in de hoogte of de laagte, zal ik het wel merken. Vorig weekend heb ik echter vier uur continu veel te laag gezeten, waardoor ik continu moest bijeten en uiteindelijk zelfs de hulp van de echtgenoot nodig had. Dat wens ik niet te herhalen.

0u10: Na wat vervoersperikelen – de Lijn, uw grote vriend – ben ik thuis en kan ik dus eindelijk meten. 214 is het verdict. De richtwaardes zijn tussen 70 en 130, toch ben ik niet geheel ontevreden. Na frieten vind ik dit al bijna een normale waarde. Na frieten én taart én geen meter om tussentijds te corrigeren, kan ik hier dus best mee leven. Ik corrigeer met 3 eenheden insuline en kruip in bed. Ik zet mijn basale patroon (hetgeen dus gewoon de hele dag doorloopt, ook als ik niets zou eten) voor 8u op 120%, omdat de voorbije dagen me hebben geleerd dat ik ’s nachts misschien wel eens wat meer insuline nodig zou hebben. Als dit blijkt te werken, kan ik dan de volgende dagen dat basaal patroon definitief aanpassen.

3u49: Nadat ik Kasper eten heb gegeven (dat doorslapen was verdorie maar van heel korte duur), besluit ik toch nog eens te meten voordat ik weer in bed kruip. 230, hoera. Dat laatste shot insuline heeft blijkbaar niet geweldig veel uitgehaald. Ik vond al dat ik weer zoveel dorst had. Ik geef een nieuwe correctie van 3,4 eenheden en probeer verder te slapen.

7u27: Hoewel het mijn uitslaapochtend was, ben ik met de echtgenoot en Kasper mee opgestaan. Onze mini moet aërosollen en hij vindt dat zo heerlijk, dat we hem echt met twee in bedwang moeten houden. Na het gevecht mag ik nog even terug in bed kruipen, maar ik besluit toch nog maar eens te meten voor de zekerheid. 155 is het verdict. Niet slecht, maar toch nog zeker niet wat ik had gehoopt. 1,1 eenheid extra insuline en ik slaap nog wat verder.

10u27: Ik heb me overslapen! Ik zou om 10u opstaan. Voor ik in de douche spring, meet ik nog snel even en het resultaat is 128. Dat valt toch binnen de marges, zie ik u al denken, maar voor een maaltijd hoop ik toch altijd lager dan 100 te zitten. Dat geeft wat extra marge, want pieken door de maaltijd zijn nauwelijks te voorkomen. Als het startpunt dan al net iets lager ligt, dan blijft dat allemaal binnen de perken. Ik corrigeer dus nog maar eens met 0,6 eenheden en verdwijn in de badkamer.

10u28: Euh, waarom zit er bloed op mijn t-shirt? Nader onderzoek leert me dat het van mijn katheter komt. Dit verklaart al meteen waarom mijn verhoogd basaal en mijn ontelbare correcties niet hebben uitgehaald wat ik had gehoopt. Zometeen dan maar de hele handel vervangen.

10u53: Ik vervang mijn infuus en zie dat er een lelijke blauwe plek zit op de plaats waar de katheter in mijn buik zat. No worries, dat trekt wel weg.

11u: Tijd voor ontbijt. Gisteren heb ik met wat oude appels en veel te bruine bananen muffins gemaakt. Ik voelde me een echte huisvrouw toen ik dat stond klaar te maken, weg met verspilling en al. Toen ik mijn baksels uit de oven haalde, zakte het enthousiasme wel wat ... net zoals die muffins blijkbaar hadden gedaan. Ik had verwacht een luchtig ding te krijgen, maar ze waren zo plat als wat en loodzwaar. Hmm. Ik had al stiekem één hapje geproefd en geconcludeerd dat het smaakte naar broodpudding met een fruitsmaakje. Wel bijzonder, maar best eetbaar. Zo eentje ziet er toch maar héél klein uit, dus ik besluit er twee te nemen.
 
 
Eerst moet ik nog even uitdokteren hoeveel gram koolhydraten er in zo’n ding zit, zodat ik kan bepalen hoeveel insuline ik hiervoor moet geven.
 
 

Hallelujah, 31 gram koolhydraten per stuk, dus voor twee zelfs 62 gram?! Pfoe. Op normale dagen eet ik tussen 20 en 30 gram per maaltijd. Slik. Even overweeg ik nog om ze allemaal aan de echtgenoot te laten, maar dan besluit ik ze toch maar gewoon zelf op te eten. Ik heb dan tenminste mijn best gedaan om de niet-verspillende-huisvrouw te spelen. In de voormiddag heb ik driedubbel zoveel insuline nodig als de rest van de dag, dus voor dit grapje moet ik 16,3 eenheden geven. Meteen de helft van mijn gemiddelde dagdosis insuline. Slik again.

12u40: Zoals altijd, meet ik even anderhalf uur na de maaltijd. Zo ben ik er snel bij als de waarde te hoog is en blijf ik niet uren met die slechte cijfers rondlopen. 82. Hmm. Dat valt wel weer mooi binnen de grenswaardes, maar ik vind het toch wel wat riskant. Er is nog namelijk best veel insuline aan het werken op dit moment. Deze snelwerkende soort blijft ongeveer 3u werkzaam namelijk. Zou ik nu iets bijeten om een te lage waarde te voorkomen? Of zou ik afwachten? Ik doe uiteindelijk niets en dat blijkt de juiste keuze.

15u10: 86, zegt mijn meter. Hoera! Eindelijk de eerste waarde van de afgelopen 24u waarbij ik me geen zorgen hoef te maken, me niet hoef af te vragen wat ik nu weer moet doen of wat voor consequenties ze wel zou kunnen hebben.

15u30: Ik maak fruitpap voor Kasper en we hebben voor meloen gekozen. Uiteraard eet meneertje niet zo’n heel geval, maar ik weet niet zo goed of ik de rest wel zelf zou opeten. Ik lust graag fruit, daar niet van. Alleen geeft het zo’n grote pieken in mijn waardes en ik eet het eigenlijk nog maar heel weinig daardoor. Ik heb nu juist een mooi cijfer op mijn meter gezien, zou ik dan het risico lopen dat ik het om zeep help door dat fruit? Ik besluit het niet te doen en leg de halve meloen afgedekt in de koelkast. De kans is groot dat ik hem daar over een paar dagen zal weghalen en in de vuilnisbak zal moeten gooien. Het knaagt, maar ik denk dat het voor mij belangrijker is om mijn waardes weer beter onder controle te krijgen dan zorgen dat ik echt niets verspil.

7 opmerkingen:

  1. Goh, das wel de moeite zeg, zo op 24u. Eigenlijk is het goed dat je dat hier zo duidelijk beschrijft. Ik had echt geen idee dat je er zo veel mee moest bezig zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daarom dat ik het ook eens wou schrijven, hé. Ik neem het niemand kwalijk dat ze het niet kunnen inschatten, tenslotte ken ik ook lang niet alles over zoveel andere ziektes. Maar ik wil wél soms eens iets vertellen ... en dan is het wel fijn dat mensen het ook lezen en vatten. Thx daarvoor! :-)

      Verwijderen
  2. Dit stuk zou in alle mogelijke kranten moeten verschijnen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, beter niet! De wereld zou me zien als een slechte diabeet, denk ik. Frietjes, taart, een meter vergeten?! ;-)

      Verwijderen
  3. Hoi Upje, zottekes zeg! Ik wist niet dat het zo intens was... en ik dacht dat een gezin op zich al veel energie kost!
    Ik zag op de blog van Lillith dat er in Antwerpen een boekenclubje opgericht wordt. Ik heb grote interesse om daar deel van uit te maken, maar vind er verder nergens iets van terug en vond ook geen manier om je te contacteren hier. Is er nog plaats in jullie clubje, en zouden jullie het zien zitten om een uitgeweken westvlaming op te nemen? Het zou super zijn als je me iets kon laten weten!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Pfioew, heftig! Onder Johans vrienden zit er ook iemand met diabetes, dus ik had bij haar ook wel al gezien dat ze vaak moest checken, maar zolang er niet mis is, sta je er niet echt bij stil dat het zo'n geprul kan zijn als de waarden niet goed zitten.

    BeantwoordenVerwijderen