Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 3 oktober 2014

Here we go. Wat is me dat nu !

Tijdens de middagpauze scrolde ik even door facebook en mijn oog viel hierop: lilith weigert zich te schamen . Ik kroop direct in mijn pen om te reageren. Wat is me dat nu weer?! Moet een mens zich al echt gaan schamen, alleen maar omdat hij ook wel eens iets blogt als de dingen in het leven wat minder vlot verlopen? Leest haar stukje alstublieft, want ze legt dat verdomd goed uit.

In 2001 begon ik prematuur te bloggen, op een adres dat ik zelfs niet meer ken. Ik schreef in die tijd ook op een openbare website gedichten die weergaven hoe ik me voelde. In 2004 startte ik mijn ‘echte’ blogcarrière en wat had ik de wereld te melden? Ik schreef over mijn gevecht tegen een eetstoornis en automutilatie, over de moeilijkheden thuis en over bezoekjes aan psychiaters of opnames in de psychiatrie. Over hoe relaties stukliepen, alleen maar omdat mijn misbruikverleden me parten bleef spelen. Hier lichtte ik ook nog eens een tipjevan de sluier, trouwens. Of hier en hier. Ook in mijn dagelijks leven heb ik er weinig moeite mee hierover te praten.
 
Er zullen vast heel veel mensen zijn die toendertijd geen boodschap hadden aan de pijnlijke zieleroerselen van een getroubleerde jongere. So what? Er waren meisjes die herkenden wat ik schreef. Sommigen stonden al een stuk verder in hun proces, anderen kwamen nog maar net piepen. Ze reageerden onder mijn schrijfsels, ik ging eens terug loeren op hun webstekje en zo werden er banden gesmeed. Op het moment dat ik echt, echt, echt aan de grond zat, beste mensen, maakten zij een blogmobiel voor mij. Een soort slinger met allemaal opbeurende boodschappen, zodat ik altijd zou weten dat ik er niet alleen voorstond. We spraken hier of daar al eens af en kregen de ruimte om te zijn wie we waren. Mét al onze ellende. Gelachen dat we hebben, samen. Maar ook stilletjes bij elkaar gezeten en heel goed aangevoeld wat voor worstelingen er plaatsvonden. Zonder de steun die ik toen vond op het internet, had ik misschien nooit belangrijke stappen gezet om vooruit te komen. Het had anders alvast veel langer geduurd. Misschien wilden voorbijgangers dat toen niet lezen, nee. Ik weet dat ik toch een publiek(je) had. Ook vandaag de dag zullen veel mensen niet willen weten wat er ooit allemaal heeft gespeeld in mijn leven. Kijk, als ge niet geïnteresseerd zijt, dan komt ge toch gewoon niet? Of dan leest ge alleen die posts die wél over iets gaan dat u aanspreekt?

Ik ben ik. Mama van een supergeweldig zoontje van acht maanden, vrouw van de liefste prins op deze aardbol en niet altijd even enthousiaste, maar steeds hardwerkende klantendienstmedewerkster. Muziek is mijn leven, als ik er tijd voor vind. Schrijven en lezen ook. En daarnaast ben ik iemand die het heel moeilijk heeft gehad in het leven. Maar hé, ik heb manieren gevonden om daar mee om te gaan en ik heb geleerd dat het er mag zijn. Ik mag er zijn. Mét mijn verleden, met mijn zotte gedachtenkronkels, met armen vol littekens en met gevoelens die me soms helemaal terugwerpen in de tijd. Mét de levenservaring die het me heeft gegeven ook. Een grotere empathie trouwens ook. Ge leert al eens mensen kennen met een verhaal om u tegen te zeggen, als het uzelf ook niet zo schitterend gaat. Maar ge krijgt verdorie ook steun met hopen, als ge u durft open te stellen. Of ge gééft steun, alleen al door open te zijn.

Depressie, misbruik, automutilatie, eetstoornissen, psychiatrie, opnames, ... het bestaat. Vaak gebeurt het gewoon onder uw neus, zonder dat ge het beseft. Maar het hoeft niet te betekenen dat een leven over is of dat er geen beterschap meer mogelijk is. Ik ben het levende bewijs. Ik ken er nog heel wat. Ik ben niet kleingekregen, maar ik sta er vandaag. Volgens mij heeft heel dat bloggebeuren en de openheid errond daarbij geholpen.

Nee, mensen, schaam u alstublieft niet. Niet voor mooie dingen, maar ook niet voor de mindere kanten van het leven. Alstublieft!

1 opmerking: