Over Upje.

Follow by Email

dinsdag 28 oktober 2014

Maandbrief - negen maanden.

Lieve zoon,

Het is heel bijzonder om u te zien opgroeien. Het ene moment vallen we nog omver dat ge al negen maanden zijt, het andere lijkt het alweer eeuwen geleden dat we u als ieniemini prutske in onze armen hielden. Als we zien wat ge al allemaal kunt, is het bijna niet meer voor te stellen dat ge ooit zo hulpeloos waart. Hoewel er natuurlijk nog héél veel dingen zijn die ge zult moeten leren in uw leven, vinden wij namelijk dat ge al heel goed zelf kunt zorgen dat ge krijgt wat ge wilt. Een speelgoedje spotten ergens zorgt ervoor dat ge op een paar seconden de hele living doorkruist. Elektriciteitsdraden die per ongeluk een héél klein beetje hangen te bengelen zijn meteen goed voor een sessie trekken. Daarnet hebt ge zowaar mijn muis uit mijn laptop gesleurd?! Jawadde. Als ge ergens een speelgoedje ziet liggen dat u wel interessant lijkt, dan doorkruist ge tegenwoordig de hele living en begint er de zotste dingen mee te doen. Dat speelgoed mag net zo goed een plastic tasje met een stuk of dertig dvd’s erin zijn, of een loodzware handtas, of een vol pak pampers.

Het allerallerschattigste dat ge tegenwoordig doet, is trouwens komen zeggen dat we u moeten pakken. Ge zit te spelen en dan plots komt ge op ons afgekropen. Snel en doelbewust sluipt ge tot aan onze voeten en gaat aan onze broekspijpen hangen. Ge probeert zelfs een beetje eraan naar boven te klimmen en maakt er de nodige dwingende geluiden bij. Als we niet snel genoeg reageren, dan richt ge uzelf helemaal op op uw armpjes en kijkt ons heel strak aan. Natuurlijk smelten wij keer op keer en nemen wij u in onze armen. Wat hadt ge nu gedacht!

Ge haalt te pas en te onpas uw bandietenglimlach nodig en fotomodelallures hebt ge vast en zeker. Er moet nog maar een camera in de buurt zijn of ge zet uw meest fake glimlach op. Niet te geloven! Ge zegt ook heelder dagen mama en papa, volgens mij gewoon omdat ge ziet hoe tof wij dat vinden. Ge hebt helaas nog geen enkel besef hoe of wat, dus toen ik u vanochtend uit uw bed kwam pakken, begroette gij mij enthousiast met “papa”. Hmm. ;-)

Deze maand hebt ge weer veel nieuwe dingen geleerd; zelf gaan zitten, los zitten (al doet ge dat hier thuis precies niet graag op de grond), staan met steun van een zetel of tafel, een boterham eten, over uw vader klimmen door op uw voeten te steunen, zelfs half hangend ministapjes zetten om iets te pakken, ... . Ge slaat nu ook echt uw armpjes om ons heen, ge komt zélf met uw gezichtje tot tegen dat van ons en begint dan te schaterlachen, ge grabbelt uw vader zijn oren vast of onderzoekt mijn haar. We zién u groeien en dat een heerlijk proces om mee te maken.

Ge zijt intussen ook gedoopt, trouwens. De pastoor was een neef van uw grootvader, hoe cool is dat? De beste man hield een fijne mis, eentje waarin zowel de gelovige mensen in het gezelschap als ook de anderen zich konden vinden. Uw peter en meter en wij natuurlijk moesten komen vertellen wat het betekent dat gij nu in ons leven zijt en het werd alleen maar duidelijk dat ge met uw gat in de boter gevallen zijt. Alle aanwezigen willen gewoon dat gij opgroeit tot een leuke, gelukkige kerel, Kasper. Steekt dat maar in uw hoofdje, voor als het er ooit eens dik tegenzit en ge het gevoel hebt dat iedereen tegen u is.

Eigenlijk moeten we zeggen dat deze maand een heel aangename was. Ge kunt steeds vaker minstens een uur op uw eentje spelen, ge eet beter, ge slaapt toch redelijk en ge kunt echt heerlijk vrolijk zijn. Het enige werkpuntje blijft de crèche. Ge zijt enthousiast als ge er aankomt, ge springt bijna uit mijn armen en wipt al vrolijk op en neer als er nog maar iemand aan de deur verschijnt, maar toch krijg ik ’s avonds vaak te horen dat het allemaal niet van een leien dakje is gegaan. Ge kunt het nochtans, hé. Dat bewijst ge als ge bij ons thuis zijt, zelfs bij oma en moeke en ook bij opa gaat het steeds beter. Ik zou gewoon graag weten dat gij daar tevreden zijt, mateke, want die mensen doen toch hun best voor u. En in ruil moogt ge écht uw allerzaligste lachjes en uw allerflinkste gedrag ook wel op hen loslaten, hoor. Mama zal niet jaloers zijn!

Oh, trouwens, makker. Wat is dat met dat doorslapen?! Vijf goddelijke nachten lang hebt ge het gekund. Tussen 19 en 20u staken we u in bed en ’s ochtend som 6u waart ge daar weer. We moesten wel nog tutjes komen terugsteken, maar eten hoefde niet langer. Vijf zalige nachten ... en toen was het voorbij. Waarom? Geen idee. Er was wel wat hoesten, er was een minibuikgriepje, nog wat meer hoesten, nu weer een groeispurt ... , excuses zat dus. Maar alsjeblieeeeeft, kunt ge het dringend nog eens opnieuw doen?
 
Ge wordt graag gezien, Kaspertje. Vergeet dat nooit. 
Honderdduizend kusjes,
x
  

2 opmerkingen:

  1. Zo fijn om te lezen. Kijk nu al uit naar de moment dat er Jules aan mijn broek komt trekken :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vermoed dat wij binnenkort gaan denken "laat mijn been eens met rust, kind" :P. Maar nu is het idd supergrappig en zalig!

      Verwijderen