Over Upje.

Follow by Email

donderdag 16 oktober 2014

Up en de moderne wereld: een terugblik [deel 2].

Ik schreef hier al over mijn eerste stapjes in de computerwereld. Ze waren niet erg succesvol, maar ik gaf niet op. In het zesde middelbaar had ik nog wel eens een stevig probleemke met mijn eindwerk. Ik zie u al denken dat ik zo stom was geweest om het maar op één plek op te slaan en dat het toen op miraculeuze verdwenen was, hé? Wel, ge zijt mis. Ik was goed geïnstrueerd en had mijn werk dus op twee extra diskettes (waar zijn die gebleven!) opgeslagen. Zo kon me niks gebeuren, toch? Mis, mis, mis. Als er zich dan een fout voordoet in uw document, dan slaagt ge die mee op op die floppy. Dan moogt ge nog zoveel kopies hebben als ge wilt, maar dan geraakt ge in een enkele fatsoenlijk in. Gevloekt dat ik heb! Gelukkig dat er een sympathieke leerkracht was die iets meer kaas had gegeten van het hele computergebeuren en die voorstelde om mijn reeds afgeprinte versies – internet hadden we allemaal niet, hé mannen, typen, opslaan en uiteindelijk printen als ge het wilde afgeven was de boodschap – in te scannen en dan hoefde ik ten minste niet van nul terug te beginnen. Hallelujah ende luidkeels dankuwel nog altijd daarvoor, trouwens. In het hoger onderwijs werd dan ‘het internet’ geïntroduceerd. Een mailadres, wat was me dat? En waarom zou ik dat allemaal nodig hebben, die lijn met de buitenwereld? Het heeft geen drie maanden geduurd of ik woonde zo ongeveer in het computerlokaal op school. Ik ontdekte er zoveel nuttige en interessante informatie! Ik maakte contact met volslagen onbekenden op dat vreemde medium en ik genoet met volle teugen.

Ook mijn zussen ontdekten stilletjesaan de wereld van het internet. We chatten erop los via icq, ik zette mijn eerste stapjes op die bewuste gedichten-freaks en kwam op de befaamde msn-communities terecht. Verslaafd was ik niet, want met vijf dochters en een moeder die allemaal op dezelfde computer hun ding moesten doen, was de tijd die ik werkelijk online kon spenderen uiteraard beperkt. Een half uurtje per sessie, herinner ik me. Niet meteen voldoende om zot te gaan doen.

Toen nog niet, nee ...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten