Over Upje.

Follow by Email

woensdag 29 oktober 2014

Wat hebben we de afgelopen dertig dagen geleerd?

Het is wel makkelijk om te roepen dat ge iets gaat doen, maar daarom lukt het nog niet meteen. Als ge aan iets begint, denkt ge daar best eerst eens over na. Ge moet een beetje plannen hoe ge het allemaal gaat aanpakken, wat er nodig is om het te doen slagen en ge moet mogelijke struikelblokken toch al wat op voorhand incalculeren. Doet ge dat niet, dan moet ge ofwel uzelf in zesentachtig bochten wringen, of anders lukt het gewoon niet. Ook ondanks bochtengewring kan het nog altijd mislukken trouwens.

Toen ik dus hier zei dat ik dertig dagen op rij zou schrijven, had ik daar beter even over nagedacht. Ik had mij misschien toch éventjes moeten beraden over mogelijke onderwerpen en al op voorhand wat uitwerken voor die dagen waarop ik iets aan de hand had, te moe was of geveld was door een buikgriepje of een verkoudheid van de lamleggende soort. Dat deed ik niet, dus hier en daar kwam er al eens een dag of twee toch geen post. Ik heb dus geleerd dat ik moet plannen. Dat dertig dagen ook wel ... zot veel is om iédere dag te schrijven, dat ook. Zoveel interessants heb ik nu ook weer niet te melden. Dat het anders wel bijna iedere dag wel lukt om iéts te zeggen, dat was toch een openbaring. Inspiratie komt trouwens ook gewoon met te schrijven, heb ik gemerkt. Bizarre constatatie! Het zou dus haalbaar moeten zijn om iets vaker met iets op de proppen te komen dan iedere achtentwintigste van de maand voor een brief aan de zoon.

In al mijn enthousiasme riep ik ook dat ik een maand lang geen cola light zou drinken. Ge kont al een beetje vermoeden dat het toch niet helemaal gelukt is ... of beter gezegd helemaal niet. Op het werk ging het doorgaan best goed – dat flesje van de foto was echt een éénmalig feit, maar daarbuiten leek het een onbegonnen opdracht. Thuis en op café werd er voornamelijk cola light of pepsi max naar binnen gegoten. Het is dus niet gegaan zoals gehoopt, maar mijn consumptie is wél drastisch geminderd door overdag al van het godendrankje af te blijven. Oh, en water is geen waardige vervanger voor mij. Als dat mijn drank van de dag moet zijn, drink ik gewoon véél te weinig. Dan kom ik ’s avonds volledig uitgedroogd thuis en zou ik meteen een sloot willen drinken.

Ik leerde ook dat het nog zo evident niet is om iets aan uw gewicht te doen. Het was niet meteen een ontdekking, maar ik vond het wel een teleurstelling te constateren dat het nog steeds zo lastig is. Ik at kerstomaatjes met hopen, yoghurt en droge koekjes, maar het resultaat bleef uit. Een buikgriepje dwong me een week lang nauwelijks te eten en hoera, hoera, een schamel kilootje was daardoor weggesmolten. Uiteraard kwam dat er al terug bij toen ik weer eten binnen kreeg. Daarna volgde er een uitputtende week met comfortfood: chinees, pizza, frietjes van de frituur, ... en het hek was natuurlijk van de dam. Toen besloot de echtgenoot dat hij zelf iets aan zijn gewicht zou gaan doen (ik wacht er nog maar op vanaf de eerste seconde dat ik zwanger was – juni 2013 dus ... ) en smeekte om dan eerst nog een paar dagen volledig ‘los’ te mogen gaan. Ik besef dat dat een verschrikkelijk dom plan is, maar als hij daardoor gemotiveerd kan worden ... waarom niet dan. Ik vrat dus mee ongezonde brol en intussen zijn er in plaats van minder alleen maar meer kilo’s. Mijn lichaam heeft de fijne eigenschap namelijk om buitenproportioneel te keer te gaan als ik mij eens laat gaan. Plus drie extra kilo’s dus. Ik heb geleerd dat proberen af te vallen toch wat tijd kost. Nadenken over wat er gegeten zal worden, plannen en uitdokteren wat er moet gebeuren op die dagen dat ge echt steendoodstikkapot zijt en niet meer wilt koken of dat ge gewoon geen tijd hebt om iets klaar te maken tussen de dagelijkse avondrush en één of andere activiteit. Ik wil nog altijd iets aan dat verdomde gewicht doen, dus zal ik het anders moeten aanpakken. Dat de echtgenoot nu mee gaat doen, zal alvast helpen. Niemand meer die bij elke gezonde keuze zeurt om ze om te bouwen in gefrituurde brol, ik mag hopen dat het zal helpen. En plannen. Plannen, plannen, plannen. Het weekmenu zal terug intensiever gebruikt moeten worden en ik overweeg om ook lunch en ontbijt er mee in te verwerken. Een voorbereid vrouw is er twee waard?

Tot slot werd me bijgebracht dat mijn diabetes terug beter onder controle krijgen geen evidentie is. Mijn gemiddelde waarde is wel weer wat gezakt, dat klopt. Ik heb echter verschillende episodes gehad van lage waardes waar ik bijna niet meer uitraakte. Een halve liter cola en een berg koeken verder zijn en nog steeds niet op uw eigen brein kunnen vertrouwen, no fun. Een zoon horen huilen, maar beneden eerst niet één, niet twee, niet drie, maar vijf cola’s moeten drinken uit angst dat ge anders met hem de trap af zult stuiken, het zijn niet de leuke kanten van de ziekte. Ik begin patronen te zien in mijn waardes, maar ik ben er nog lang niet. We doen dus maar voort en hopen op extra verbetering. Ook hier zal ik er gewoon wat meer tijd aan moeten besteden nog. Gewoon hopen dat het beter gaat, dat werkt dus niet. Regelmatig uw meter en pomp uitlezen en analyseren waar patronen zich herhalen, dat geeft tenminste kans op succes. Ik ben op de goede weg, maar we zijn er nog niet. Ik zal dus moeten plannen wanneer ik dat allemaal ga doen, of er gebeurt niets.

Plannen. Ik denk dat het dat is. Ik moet het meer doen, in alle mogelijke situaties. Ik ga er alvast voor. Kwestie van af en toe nog tot iéts te komen.

En u, lieve lezer, hoe plant u de dingen in uw leven? Hoe gaat u te werk?


 

 

3 opmerkingen:

  1. Mijn cola-verbruik probleem (coca cola en geen andere variant dan...) wordt momenteel opgelost door per dag een flesje te voorzien. Is dat flesje op, dan is het gedaan. Ik drink daarnaast dus wel liters water... Qua cola heb ik eerst nen helen tijd gedaan met halve liter flesjes... en nu zit ik aan 25cl flesjes... en dat gaat... buiten af en toe 's avonds een paar slokjes van de vriend zijn glaasje :-)
    Voor het menu in de week: dat plannen wij idd op zaterdag voor we naar de winkel stappen... afhankelijk van de tijd van beiden op elke avond en dat wordt op de ijskast gehangen... Meestal houden we ons daar dan wel aan.

    Succes

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Tijdens de zwangerschap kon ik me ook beperken tot 1 blikje per dag. Maar sinds ik het daarvoor niet meer hoefde te laten ... Drinkt je vriend wél nog meer cola? Want dat is mijn groot probleem: dat staat hier gewoon en dan nee zeggen... Hmm. Als het er niet is, ga ik nu ook meestal niet wanhopig op zoek ofzo. ;-)
    En amai, supergoed van dat weekmenu bij jullie! Wij doen ook ons best, maar 't lukt niet echt altijd ...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hmm, een goede planning is hier momenteel vrij problematisch eigenlijk. Ik neem mij veel voor en ik doe ook wel veel, maar 't gebeurt allemaal nogal random. Soms doe ik een ganse dag niets en dan soms krijg ik ineens 10 dingen op een dag gedaan. Ik zou dat dus dringend meer moeten structureren; heb het dan ook opgenomen in mijn novembervoornemens...
    Qua bloggen is dat trouwens hetzelfde: soms schrijf ik veel, soms duurt het veel te lang voor ik berichten online krijg (meestal omdat de tekst er wel al is, maar de foto's nog moeten gesorteerd en bewerkt worden). Ook daar lukt het mij momenteel nog niet echt om er een ritme in te krijgen. 30 opeenvolgende dagen bloggen, daar durf ik dus zelfs niet eens aan te beginnen!

    BeantwoordenVerwijderen