Over Upje.

Follow by Email

zondag 9 november 2014

De slappe lach.

Ik dwaalde wat rond op het wereldwijde web en ik las bij casa murphy dat zij zich niet meer kon herinneren wanneer ze voor het laatst de onvervalste slappe lach had. Ja eh ... ik dus wel. Het is echt niet zo lang geleden, misschien een week of drie. Ik zat op het werk en probeerde een logica te vinden. Ik zou een meeting hebben met twee ‘groten’ in onze business. Ik wilde graag beslagen ten ijs komen en ik wou dus alle details voor mezelf op een rij te krijgen. Er was één ding waar ik maar over bleef struikelen en hoe ik het ook bekeek, ik kwam er niet uit. Het was echt te belachelijk voor woorden, ik wist dat het ook doodsimpel was, ik telde op mijn vingers, trok streepjes op een blad, probeerde logisch na te denken, maar ... het lukte me niet. Het was echt té onnozel, dus ik durfde het niet aan een collega te vragen. Dan maar een mailtje sturen naar de echtgenoot, besloot ik. Die zou me wel superhard uitlachen, maar die heeft zo al wel meer kemels van mij meegemaakt. Bij hem hoef ik me niet meer beter voor te doen dan ik ben. Ik ging ervan uit dat hij eens met zijn hoofd zou schudden, een beetje inwendig zou lachen en me dan kort en bondig het correcte antwoord zou sturen. Misschien nog vergezeld van een ‘dom kipje’ of iets in die aard, maar dat zou volkomen terecht geweest zijn.

Boy, was I wrong. Een vijftal minuutjes later kreeg ik meneer de echtgenoot aan de lijn. Ik schoot al lichtjes in de lach en murmelde “hallo?”. Hij gaf me het juiste antwoord, maar ik hoorde dat hij moeite moest doen om niet in lachen uit te barsten. “Ja sorry”, zei ik nog, “ik weet wel dat het idioot is, maar ... “ en toen liep het dus fout. Ik begon echt te gieren, hij begon te gieren en allebei raakten we er niet meer uit. Ik zit in zo’n open plan bureau en er zit dus ook een collega naast en twee recht tegenover mij, al de rest zit ook echt binnen gehoorsafstand, dus ik wilde niet dat het zou opvallen. Het lijkt me duidelijk dat de slappe lach willen verbergen een onmogelijke opdracht is. Soms probeerden we nog “ja maar” of “maar hoe is dat nu toch mogelijk”, maar de moraal van het verhaal was dus gewoon dat de tranen over mijn wangen liepen, dat ik echt met gierende uithalen zat te lachen en dat ik dubbelgeplooid over mijn bureau naar adem zat te happen. De collega’s kwamen toch even dubbelchecken of ik niet aan het wenen was, kuch. “Maar kieken!”, probeerde ik mijn teerbeminde te zeggen, “Ik zit hier wel op mijn bureau, he!” Hij was wel fijntjes op de gang gaan staan voor hij naar mij belde, maar ik werd redelijk overvallen en had me dus niet kunnen verschuilen. “Oei, nu gaan die allemaal vragen waarom ge zo moet lachen!”, schaterde hij nog.

Enfin, het hele intermezzo heeft werkelijk waar minstens tien minuten geduurd. Mogelijks ook wel vijftien. Vuurrood en nog nahikkend moest ik dan toch echt mijn hoofd weer oprichten en alle blikken van de collega’s trotseren. Ik heb eens mijn schouders opgehaald en ‘sorry hoor’ gekucht. Daarna holde ik naar de printer en naar de keuken voor wat drinken, wat de eerste nieuwsgierige vragen toch al een beetje had doen wegdeemsteren. Ik heb aan niemand bekend wat de reden was van deze verschrikkelijke lachbui. Maar als we eraan terugdenken, beginnen zowel de echtgenoot als ik stiekem weer een beetje te giechelen. ;-)

3 opmerkingen:

  1. Ik ben nu toch benieuwd waar jullie zo hard om moesten lachen... :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, dat zou ik ook wel eens willen weten. ;-) En ik ben overigens ook goed in kemels en de slappe lach krijgen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ach, het is helemaal niet grappig ofzo. Ik moest uittellen wanneer het zes maanden voor een vervaldatum was. Eh, poepsimpel en wat is daar nu lollig aan? Juist, helemaal niks. Maar dat zijn nu toch net de dingen waarmee je het hardst lacht, niet? Onnozeliteiten. En ja, ik weet ook wel hoe simpel het is om uit te rekenen wat zes maanden vroeger is, maar toen lukte het me op de één of de andere manier écht niet. Tijdelijke zinsverbijstering, ongetwijfeld ...

    BeantwoordenVerwijderen