Over Upje.

Follow by Email

donderdag 27 november 2014

D’ruitdaging 10.10 – tassen.

Deze blog schrijf ik in het kader van #projectdruitdaging. Mijn strijd tegen de overdosis spullen in huis en de rommel die zich ophoopt als je het allemaal heel eventjes laat slabakken. Mijn poging om een aantal dingen nu eens grondig aan te pakken. De opdrachten kreeg ik van Hilde van Yourganize, meer informatie en hoe andere mensen het aanpakten vind je hier.

Ik schreef natuurlijk heel enthousiast dat ik zou meedoen en op dat eigenste moment zag ik het ook helemaal zitten. Een vlaag van zinsverbijstering, ongetwijfeld, want de weken nadien zakte de moed me al volledig in de schoenen. Ziektes allerhande en zot-hoge-werkdruk-momenten kunnen daar natuurlijk ook toe hebben bijgedragen. Ik zou echter ik niet zijn als ik niet zou willen proberen er tóch voor te gaan. Ook een slak komt vroeg of laat wel op zijn bestemming, toch? We beginnen dus bij eentje die me heel haalbaar leek: de tassen!

 
Ha, lekker handig, dacht ik al meteen, want dat doen we hier eigenlijk al! We zitten de laatste tijd zelfs steeds maar zonder plastic zakjes en dat is behoorlijk lastig. Ik weet dat het goed is uit ecologisch standpunt, maar praktisch vind ik het toch niet. Normaal drop ik daarin eerst wat vuil, zodat we maar één keer door de regen naar de vuilnisbak moeten. Mijn vuilnisbakje in de badkamer, bijvoorbeeld, daar komt een zakje toch ook wel van pas. Soms moet ik iets aan iemand meegeven en dat doe je dan toch liever niet in een tas die je eigenlijk maar heel eventjes kunt missen. Voor deze opdracht is het echter wél handig dat we maar een heel beperkt aantal zakjes in ons bezit hebben. Hoera!

 
Ook hier doen we het eigenlijk al behoorlijk goed. We halen onze boodschappen bij een heel gamma aan winkels: Carrefour, Delhaize, Colruyt, Albert Heijn, ... en allemaal hebben die hun eigen specifieke herbruikbare zak. Met eentje komen we vaak niet toe, dus hebben we er twee per supermarkt. Als er eentje echt stuk is, kopen we pas een nieuwe. Daarin zijn we echt streng voor onszelf: nieuwe bijkopen puur uit vergetelheid is niet toegestaan. Dan moet je maar een andere manier vinden om de boodschappen huiswaarts te krijgen. Ons gamma zakken ligt standaard in de koffer van de auto, dus vergeten kan alleen als we eens met de fiets zouden gaan. Zelden of nooit dus! Hoera, ook hier vraagt deze opdracht geen werk.

Eerlijk is eerlijk: ik had verwacht dat dit een pijnlijk puntje zou worden. De echtgenoot beweert altijd dat ik belachelijk veel handtassen heb en dat die hier dan overal rondslingeren. Na deze opdracht kan ik u met de hand op het hart zeggen dat het absoluut niet klopt. Ik liep even door het hele huis en nam alles mee wat ik kon vinden. Ik was wél verbaasd te zien in welke exemplaren er nog rommel zat, aangezien bepaalde handtassen toch al minstens een jaar niet meer gebruikt zijn. Oeps!

 
Je ziet hier een lichtbruin/beige exemplaar. Ik was eerlijk gezegd al vergeten dat ik die had, maar ik ben wel blij met mijn herontdekking! De handtas die ik momenteel veel gebruik, is namelijk net iets te groot om altijd handig te blijven. Dat is het grijsgroene ding, trouwens. Verder zie je hier nog de grote witte en de kleine paarse, die had ik een hele tijd geleden blijkbaar ook al. Ik heb van mijn hart een steen gemaakt en de witte is uiteindelijk in de vuilnisbak beland. Boehoe! Ze was echter zó erg stuk, dat de echtgenoot zich begon te schamen als ik ermee over straat liep. Ikzelf ook, moet ik toegeven, maar het was zo’n fantastisch ding! Bon, ik heb dan dus die grijsgroene bijgekocht en daarmee was de kous af. Al mis ik mijn heerlijke witte (die stiekem gewoon een soort strandtas is) toch. Dat klein paars geval gebruik ik voor iets officiëlere gelegenheden of om mee op het podium te nemen tijdens een concert. We dragen zwart en dan moet de kleur van de handtas toch best zo dicht mogelijk daarbij aanleunen. Tot slot is er nog een dodelijk oud ding, maar het doet nog steeds goed dienst; de donkergroene tas. Ooit gratis gekregen bij de aankoop van een nieuwe gsm, maar ook al héél vaak gebruikt!

 
Ik heb niets van dit alles! Ik zeul altijd alles mee in mijn grote handtas en een extra zak vind ik vaak toch maar onhandig. OK, OK, laten we eerlijk zijn ... ik sport tegenwoordig toch niet meer, dus da’s al niet nodig. De echtgenoot heeft één grote tenniszak en eentje voor de badminton. Verder is er nog een rugzakje voor ‘andere sporten’, als er eens gezwommen of geschaatst wordt, bijvoorbeeld. Naar school ga ik ook al niet en voor mijn werk zou ik niet weten wat ik mee moet nemen. Mijn laptoptas logeert standaard op kantoor en alleen als ik mijn pc mee naar huis breng – maximaal een paar keer per maand – komen ze als pakketje hier overnachten. Twee rugzakken hebben we hier verder nog in heel dat huis. Dat lijkt me nu toch ook niet overdreven? Eentje gewoon voor eender wat voor uitstapje en één wandelrugzak: daar past minder in, maar die is wel weinig belastend voor rug en schouders.

 
Toen we vorig jaar naar Turkije zouden gaan, hebben we ons eens een nieuwe kofferset aangeschaft. Voordien leenden we altijd de valiezen van de schoonmoeder, maar dat werden we toch wat beu. Het werd zo’n drie-in-één-setje met een gigantisch geval, een middelmatige en een kleintje en ze passen alledrie in elkaar. Qua opbergruimte nemen ze dus alleen de ruimte van de grootste in. Verder hebben we nog één klein koffertje. Dat houden we, omdat het de juiste handbagageafmetingen heeft om met Ryan Air te kunnen vliegen. Een vriendin van ons heeft Letse roots en er wordt dus al eens richting Riga gevlogen ... daarvoor is dat handig. Ook hier vallen dus weer geen punten te rapen!

 
Kuch. Aangezien de rest van de opdracht toch wel heel makkelijk was, heb ik me hier dan ook maar aan gewaagd. Het was nochtans niet zo lang geleden dat ik mijnhandtas nog eens uitmestte, bovendien heb ik sindsdien ook nog een nieuwe in gebruik genomen, maar het was toch weer de moeite. Hoe komt dat toch?! Iedere dag vloek ik dat er te veel rommel rondzwerft, héél regelmatig gooi ik rekeningen en anderssoortige papiertjes weg en toch hebt ge vaak eerder het gevoel in een vuilnisbak te zijn aanbeland dan in een doodnormale handtas. Zucht.

Hoe dan ook, de eerste opdracht is achter de rug. Het begin is toch altijd het moeilijkste, niet? Nummer twee zal dus snel volgen!

2 opmerkingen:

  1. Toen we verhuisden heb ik er ook een punt van gemaakt om steeds mijn handtas in de jassenkast te zetten. En maar één handtas met een keer "op te starten". Als ik wil veranderen, dan is het helemaal. Mijn andere handtassen bewaar ik in een afgesloten doos op mijn slaapkamer.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik denk dat ik daar idd voor ga gaan; als ik verander, dan moet meteen alles mee 'verkast' worden. Thx 4 de tip!

    BeantwoordenVerwijderen