Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 29 november 2014

Maandbrief – 10 maanden.

Liefste zoon,

Zal ik je eens iets bekennen? Iedere maand opnieuw denk ik op de 27ste dat ik nog een zee van tijd heb om jou een briefje te schrijven. “Overorgen moet het pas af zijn.”, denk ik dan. Tot iedere keer weer de echtgenoot vraagt: “En, heb je al geschreven?” en ik vloekend herontdek dat je dus echt de 28ste bent geboren en niet de 29ste. Schandalig? Uhu. Er zit nochtans een logica achter, maar die ga ik je besparen.

Ik heb toch even overwogen deze maand géén brief te schrijven. Wil je later wel lezen hoe wij verschillende maanden van je eerste levensjaar zo’n beetje de wanhoop nabij waren? Jep, dit was ook weer zo’n maand, meneertje. Ik weet nog niet zeker of ik je dit ooit ga laten lezen, maar schrijven doe ik het toch maar al. We zullen zien ... .

Wat was er nu weer dan? Vorige maand leek alles toch rozengeur en maneschijn? Uhu. Leek. Je hangt het enorm uit, al weken aan een stuk. Overdag slapen is weer verschrikkelijk problematisch, waardoor al de rest ook lastig wordt. Alleen spelen? Doen we niet meer aan. Gewoon in de box een beetje spelen? Nope. Flink zijn in de crèche? Mwoeha, as if. Dat doe je al niet meer sinds we begin september op verlof zijn geweest, trouwens. Iedere dag zakt de moed me dieper in de schoenen als ik je moet komen afhalen. Wat gaat het nu weer zijn? Meestal komt het erop neer dat je hebt gehuild, gehuild, gehuild en dat je alleen tevreden was als ze je pakten. Jongen toch, daar zijn zeventien kindjes en drie verzorgsters. Je begrijpt nu toch wel dat ze niet de héle dag met jou bezig kunnen zijn? Ik heb nog eventjes overwogen om je daar weg te halen. Misschien vind je het daar gewoon niet zo fijn? Het probleem is dat je hier ook niet altijd geweldig flink bent en ook bij je grootouders is het de ene keer goed en de andere keer echt rampzalig. Ligt het dan aan de crèche? Bovendien ben je doorgaans wel enthousiast als ik je ga afzetten en spring je nog steeds bijna in die armen van de verzorgsters. Zou je dat doen als je het daar echt niet naar je zin had? Ik weet het niet meer, jongen. Als we proberen je te verplaatsen, dan doen we dat één keer. Geen tien, hé. Voorlopig onderneem ik niks, maar het blijft door mijn hoofd spoken.

Bij ons is pakken vaak ook geen garantie op succes, trouwens. Eventjes, maar als we je vasthebben, dan probeer je jezelf meteen weer los te wriemelen met ware doodsverachting. Eigenlijk is dat een beetje de rode draad: je vindt alles drie minuten goed en dan moeten we weer met iets nieuws aan komen draven. Not funny. Alleen gaan wandelen of autorijden maken je standaard rustig en krijgen je soms zowaar in slaap. Dat past echter lang niet altijd in onze planning, hé maat. En kom, laten we eerlijk zijn, we hebben er ook niet altijd zin in!

Zélfs dat doorslapen dat je ons vanaf 9 maanden héél af en toe gunde, is weer compleet verdwenen. Daar hebben we wel een boosdoener: snot, snot en nog eens snot. Dat afgewisseld met hoestjes à volonté. Ik neem het je niet kwalijk, maar ik ben wel compleet gesloopt. Het helpt niet dat je vader en ik zelf ook continu ziek zijn of zwaar verkouden of .. . Ook zonder jou zouden we compleet kapot zijn, maar dat jij hier dan nog wat de ambetanterik uithangt ... het wordt soms een beetje te veel. “Ik ben hem kotsbeu”, verzuchtte je vader eerder deze week. Ik begreep hem helemaal. Zijn we daarom harteloze ouders? Dat lijkt me niet. We zien je nog altijd doodgraag, maar we zijn aan het einde van ons Latijn, vriend.

Toch zijn er ook goeie dingen. Gelukkig maar!

·        je bent gezond, op de gebruikelijke keelontstekingen en verkoudheden en toestanden na dan

·        je leert enorm snel

·        je windt alle mensen in de supermarkt om je minivingertje door er schitterend naar te grijnzen

·        op de momenten dat wij op voorhand panikeren, omdat we ergens naartoe moeten met veel volk en we bang zijn dat jij het kot weer op stelten gaat zetten, doe je het schitterend en laat je iedereen zien hoe een communicatief kereltje jij wel bent

·        het maakt jou niet uit wie er binnenstapt, zo lang hij of zij maar naar je lacht en aandacht aan je besteedt, krijgen ze de grootste glimlachen en zelfs knuffels van jou

·       als je op je buik ligt te spelen en je begint op handen en voeten te zitten en zo te wiegen (echt kruipen doe je niet, je sluipt alleen maar geweldig snel) en ik leg mijn hand voor jou, dan leg je je knuistje in mijn hand. Daarna ga je rechtop op je knietjes zitten en ... gaat gewoon staan. Ik hoef niet te trekken, je doet het helemaal zelf. Ik ben daar alleen maar als een soort van steunpunt. Zotjes!

·        iedere avond na je laatste fles doe je een uitleg. Het lijkt alsof je ons probeert te vertellen wat je die dag allemaal hebt beleefd, met intonatie en alles erop en eraan.

·        je hebt trouwens een berg nieuwe klanken geleerd, die je hele dagen oefent.

·        soms schater je erop los. Dat is verschrikkelijk aanstekelijk en maakt dat je vader en ik helemaal naar niets anders willen luisteren dan naar jou. Kijk bijvoorbeeld maar naar dit filmpje. Kwaliteit is vreselijk slecht, maar je ziet én hoort vooral hoe vrolijk meneertje werd van een beetje met de bal spelen. Filmpje Kasper speelt met bal [Edit: het duurt wel eventjes voor het gedownload is. Het spijt me, maar ik vind even geen andere manier om het te delen. Alle tips zijn welkom!]

·        je zet voorzichtig je eerste stapjes aan de zetel / salontafel / in de box. Dat doe je dan vooral als je iets te pakken wilt krijgen en wij juichen dat heel erg toe. Alleen heb je nogal de neiging om de ‘buit’ dan op je rug uitgebreid te gaan liggen bestuderen. Geen probleem als je vanuit lig vertrekt, maar vanuit stand ehm ... een no-go!

·        tegenwoordig begin je breed te lachen als je mij of je vader weet te spotten. Komen we je ophalen bij moeke? Smile. Haal ik je eens wat vroeger af bij de crèche? Smile. Stappen we bij oma binnen als je daar bent? Again. Je houdt het meestal niet lang vol, maar je bent wél oprecht blij als je ons ziet. Het warmt een ouderhart. ;-)

We blijven zoeken naar wat jou gelukkig kan maken, makker. Met de moed der wanhoop soms, maar we geven niet op. Hoewel het vaak heel lastig gaat, genieten we ook met volle teugen van je heerlijke momenten. We zijn trots ook, jongen. Je kunt al zo veel. Je doet dat zomaar, zonder dat wij er idioot veel input voor moeten geven. Van het ene moment op het andere trek je dan weer een nieuw arsenaal kunstjes open en die demonstreer je dan aan de lopende band.

Voor volgende maand hopen we op minder ziekte, veel meer slaap, positief gestemde crèchedames en nog heel wat schaterlachen. Het wordt een beetje een gekke periode, want eerst is mama heel de tijd thuis met een geopereerde hand en daarna sluit de crèche voor de feestdagen en word je dus door je grootouders en onszelf opgevangen. We gaan er gewoon voor, deal?

Heel veel liefs,
mama

 

 

8 opmerkingen:

  1. Ik ben precies blij dat deel 2 er nog aan kwam. Eventjes vond ik het heel zielig als je kleine man dit later zou lezen.
    Het is nog steeds heel erg herkenbaar... Al is mijn insteek eerder dat kleine man gewoon nodig heeft wat hij vraagt (ook al is dat heel de tijd gepakt worden) en dat de beste manier om daar mee om te gaan gewoon is "in meegaan".
    De crèche is daar jammer genoeg grote stoorzender want die kunnen -in mijn ogen- kindjes niet geven wat ze nodig hebben. Helaas is het ook hier een noodzakelijk kwaad.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Geen paniek, later deze week volgt er een nieuw projectje als positieve tegenhanger. ;-)
      En ik wil allemaal wel geloven dat hij nodig heeft wat hij vraagt en als dat hier thuis dus pakken is, dan doen we dat ook wel. Enig probleem is dat dat vaak ook niet goed is en dan wordt het wel lastig, vind ik ...
      Enfin, genoeg gezaagd. ;-)

      Verwijderen
  2. Dit is zo herkenbaar wat je schrijft, niet alles... Maar toch :-) Het klinkt misschien raar maar ik ben blij om ook eens zoiets te lezen... Ik heb hier ook al een paar keer gedacht (en tegen mijn man gezegd) waren we maar nooit aan een tweede begonnen. De babytijd van mijn dochter vond ik ontzettend moeilijk en die van mijn zoontje nu ook. Het is ons hier niet gegund, een makkelijke baby die flink slaapt. Onze zoon is nu net 7 maand geworden en heeft welgeteld 4 nachten doorgeslapen op al die maanden. Overdag is slapen uit den boze met zoals je zegt alle gevolgen van dien. Crèche was bij ons ook een ramp, ik heb hem daar nu weggehaald en nu zit hij bij een onthaalmoeder, dat is al iets beter... Ken je het boek Oei, ik groei? ivm de sprongetjes die baby's maken? Ik heb daar heel veel aan gehad met mijn dochter. Op moeilijke momenten kun je hen alleen maar geven wat ze vragen, denk ik. Maar het is soms ontzettend zwaar. Het wordt wel alleen maar leuker en beter, dat is het goede nieuws :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daar hopen we wel op, dat het makkelijker en leuker wordt. ;-)
      Ik vind het rot voor je dat het bij nummertje twee ook even lastig is voor jullie ... Hopelijk betert het snel!
      Oh, en 'oei ik groei' hebben we idd. Het verklaart wel het één en ander, als hij bijvoorbeeld plots hééééél veel eet of in één keer héél veel nieuwe dingen leert. Maar 'ambetantigheid'? Hmm, die valt daar helaas vaak niet aan te linken. Ach, ja ...

      Verwijderen
  3. Oei dat loopt niet zo vlot. Gelukkig was deel 2 er ook.
    Heerlijk he die grote smile als je hem ergens gaat oppikken. Bij ons zit er soms een schaterlach bij, maakt heel mijn dag telkens goed.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat knap van je dat je élke maand zo'n update bijhoudt! Echt waar. Ook al heb je duidelijk genoeg op je boterham. Ik was zelf ook blij om deel twee te lezen... Bij ons zal dat verhaal ongeveer binnen anderhalve maand starten en ik heb nog superveel vragen... Ik ben benieuwd en curieus, maar heb er ergens ook wel wat schrik voor. We nemen het zoals het komt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is ook het enige dat je kunt doen, hé. Afwachten wat het geeft en dan dealen met hetgeen ze op je bord hebben gelegd. Zoiets. Ik wens je alvast een makkelijke baby, een vrolijke, een goeie slaper, eh ... ;-).
      En dat je wat schrik hebt, dat is ook doodnormaal! Dat hadden wij ook, maar uiteindelijk doe je dat heel snel allemaal alsof het niets is, hoor! Good luck! :-)

      Verwijderen