Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 26 december 2014

Doen we voort of stopt het hier ?

Het blijft een koorddans, dat bloggen. De ene dag smijt je je vol goesting en de volgende vraag je je af waarvoor je het dan eigenlijk allemaal doet. Je ziet in je statistieken dat er best wel wat (stille) lezers zijn, maar toch heb je ook het gevoel dat je lezerspubliek bestaat uit vijf man en een paardenkop. Veelal mensen waarmee ik ook op een andere manier contact heb. Er blijft ook het eeuwige vraagstuk van privacy. Wat zet je wel op een blog en wat niet? Hoe ver kan je daarin gaan? Ik noem – behalve van de zoon – nooit namen en ik houd familiale of werkgerelateerde toestanden meestal zo vaag mogelijk. Toch ben ik er vrij zeker van dat iemand die mij kent en hier per toeval terechtkomt, ook wel zal wéten dat ik degene ben achter die hele upje. Dus schrijf ik minder wat ik wil schrijven, laat ik meer onderwerpen onberoerd dan ik zou willen en hetgeen ik nog wél plaats, is vaak ontdaan van een hoop details. Ik worstel daarmee. Ik zoek manieren om daarmee om te gaan, maar ik vind ze voorlopig niet.

Dan is er natuurlijk de grote vraag waarom ik hier kom schrijven. Is het voor mezelf? Misschien als makkelijke manier om een aantal mensen met slechts één bericht op de hoogte te brengen? Gewoon om ‘erbij te horen’? Ik schrijf ook wel graag, dus misschien als soort van uitdaging om hier en daar ook eens verder te gaan dan een dagboekfragment? Toch ook als manier om ergens mee te kunnen doen in discussies? Ik ben er alvast niet uit. Ik voel me aan handen en voeten gebonden en toch wil ik er ergens ook niet zomaar mee ophouden.

Toen ik het blogboek van Kelly uitgelezen had, zat ik vol inspiratie en ik wilde er weer helemaal voor gaan. Het was me wel duidelijk dat ik misschien wat aanpassingen zou moeten doen. Ik denk dat dat nog steeds nodig is, als ik met het bloggen wil blijven doorgaan. Alleen is de vraag dan hoe. Gooi ik elke vorm van privacy overboord en schrijf ik desnoods zelfs onder mijn eigen naam, schrijf ik écht over de dingen van alledag mét smeuïge details en trek ik het me niet aan als mensen uit het echte leven mij vinden en meelezen? Deel ik zelfs mijn blog met familie en vrienden en wordt het dus veel minder dan nu enkel iets virtueels? Of misschien houd ik het beter zoals het nu is, maar zoek ik een manier om toch de dingen te beschrijven zoals ik het zou doen als ik me er geen zorgen over hoefde te maken dat anderen zichzelf in stukjes zouden herkennen, een beetje zoals ik hier deed? De laatste optie is natuurlijk van deze hele blog gewoon te sluiten en opnieuw een (online) dagboek te beginnen. Daarin kan je uiteraard gewoon schrijven wat je écht denkt en voelt en wat je frustreert en .. .

Ik weet het niet. Het blijft iets dat me bezighoudt, hoe je dat allemaal het beste aanpakt. Ik schaam me niet voor wie ik ben of voor wat ik denk, vindof voel. Het zijn de anderen die onvermijdelijk in mijn verhalen binnensluipen van wie ik niet weet of ze het wel lollig vinden om opgevoerd te worden als personage in een blokstukje. Het is vooral voor reacties van randaanwezigen in mijn bestaan dat ik ‘bang’ ben.

Voorlopig ga ik er nog een beetje van wakkerliggen, denk ik. Intussen is alle goeie raad altijd welkom, hoor. Of tips voor dingen om over te schrijven, die hoor ik ook graag. Want hoewel ik doodgraag schrijf, is vinden waarover nog vaak een van de moeilijkste dingen. Dus vertel me eens ... Hoe pakken jullie dat allemaal aan? Hoe zouden jullie dat doen in mijn geval? En waarover willen jullie mij graag eens zien schrijven?

 

8 opmerkingen:

  1. Ik ga hier een beetje hopen op nuttige reacties en ze meelezen! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Upje, ik ben sinds kort een van je stille lezers. Bij mij gaat het ook heen en weer tussen geweldig veel enthousiasme voor bloggen en de eeuwige twijfel van wat, hoe en waarom ik wil delen. Zelf schrijf ik nogal 'open en bloot', maar dat beperkt me ergens ook wel. Ik weet het ook zo direct allemaal niet, maar ik zou zeggen: zo lang het leuk is, zeker blijven bloggen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hallo Upje, ik ben je voornamelijk beginnen volgen omdat we babyzoontjes hebben van ongeveer dezelfde leeftijd maar ik vind ook vooral dat je heel goed schrijft en daarom blijf ik ook komen lezen. Je blogbericht bijvoorbeeld over dat advies: wacht nog een beetje... Daar heb ik niet op gereageerd maar ik vond het niet alleen heel mooi geschreven, ik heb er de laatste dagen ook wel veel aan gedacht. Babyzoon heeft namelijk weer een wat moeilijker periode en dat advies is op dit moment echt wel van toepassing. Toen ik begon met mijn blog twijfelde ik ook even of ik fictieve namen ging gebruiken of niet maar uiteindelijk koos ik ervoor om onze echte namen te gebruiken. Foto's daarentegen, waar iemand van ons herkenbaar opstaat, plaats ik niet. Enkele vrienden en familieleden weten van mijn blog maar ik ben er ook van overtuigd dat iemand die er toevallig opkomt en mij kent ook wel zal weten dat ik het ben. Ik heb ook soms dat gevoel van "leest dit hier wel iemand?"... Soms zie ik andere blogberichten die ik eerder nutteloos vind en die dan erg veel reactie krijgen en dan zucht ik wel eens. Maar aan de andere kant: ik ben begonnen omdat ik graag schrijf en omdat het bij momenten wel therapeutisch is om dingen van me af te schrijven. En als daar iemand anders iets aan heeft, dan is dat mooi meegenomen. Het blogboek heb ik niet, ik ben me ervan bewust dat ik waarschijnlijk niet alle mogelijkheden optimaal gebruik maar ik heb daar eerlijk gezegd ook de tijd niet voor. Het moet vooral iets blijven dat ik graag doe. Misschien als kleine tip: op een aantal andere blogs zag ik dat er mensen zijn die ook berichten met een paswoord op schrijven of laatst zag ik iemand die zei dat hij iets had geschreven en daarna op delete ipv publiceren had geduwd maar hij had het van zich afgeschreven en dat was op dat moment het belangrijkste. Ik hoop dat je blijft schrijven in elk geval want zoals ik al zei, ik lees je blogberichten graag maar volg vooral je gevoel :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het is inderdaad soms erg zoeken: stoppen of doorgaan, over wat bloggen, hoeveel anonimiteit,...Ik merk bij mezelf dat ik de minder prettige kanten niet kan verzwijgen, dan lijkt het alsof ik een happy happy joy joy beeld schets dat helemaal niet strookt met de waarheid. Dus om de goede dingen te kunnen schrijven, moet ik ook soms over de minder goede dingen schrijven.
    Zelf hou ik erg van foto's en het begon me te storen dat ik ze niet kon tonen omwille van anonimiteit, dus heb ik ervoor gekozen om de foto's (en nu soms ook vlogs) te delen, maar niet mijn echte naam. Als er dan vrienden toevallig op mijn blog komen (wat ik trouwens betwijfel) zullen ze me wel herkennen, maar dat moet dan maar. Als er echter een (potentiële) werkgever mij wil opzoeken op internet, zal hij dan weer nooit de weg naar mijn blog vinden omdat ik daar nergens mijn echte naam vermeld. Dat is de afweging die ik voor mezelf heb gemaakt over wie me wel of niet mag vinden, en voorlopig werkt dat heel goed voor mij. Als het dat ooit niet meer doet, gooi ik de boel gewoon om of begin ik ergens anders opnieuw, iets wat ik al eerder deed en mij weer veel zin in bloggen deed krijgen. Soms moet je gewoon al het oude loslaten, een pauze inlassen en dan helemaal opnieuw beginnen.
    Ik hoop dat je er snel uit bent, want ik weet dat je daar inderdaad wakker van kan liggen, van zoiets 'stoms' als een blog :)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ook ik werk een beetje zoals jij heb ik de indruk.. Ik blog ook in principe een beetje anoniem, maar goede vrienden en familie weten mijn blog dan wel weer staan, wat inderdaad zorgt voor bepaalde beperkingen... en dan schrijf ik er wat rond... of met een analogie... of wat abstracter...
    Bij mij is het schrijven iets wat ik vooral doe voor mezelf. Die enkele reacties die ik krijg zijn gewoon extra en vind ik ook wel super leuk. Soms heb ik er ook gewoonweg geen tijd voor en heb ik geleerd er ook niet te veel van wakker te liggen. Het is mijn blogje en ik doe ermee wat ik wil. Dus ik stel voor dat jij hetzelfde doet: Doe wat goed voelt voor jou en laat het verder los... Succes

    BeantwoordenVerwijderen
  6. zoals je weet heb ik onlangs te maken gekregen met een misbruik vd gegevens op mijn blog en ben ik sindsdien dus ook heel erg ah twijfelen.. voortdoen doe ik sowieso maar ofwel schrijf ik enkel nog nietszeggende berichten.... ofwel doe ik voort zoals ik deed met het risico dat bepaalde dingen die ik schrijf een eigen leven gaan leiden... of ik begin een nieuwe blog en blog daar anoniemer dan ik nu doe... geen volledige voornamen meer maar enkel initialen bv.... dat maakt het voor nieuwe lezers vrij anoniem... terwijl mijn volgers hopelijk wel zullen volgen naar de nieuwe blog en weten over wie het gaat... betekent ook geen links meer op mijn fb account... dus minder lezers, dus minder interactie.... ik weet het echt niet..... voorlopig blog ik dus niet over mijn kinderen en hun schoolperikelen (want daar liep het dus mis mee) maar ik vind dat niet leuk... want het beperkt mij serieus in mijn schrijven merk ik en eigenlijk vind ik dat ik op mijn blog moet kunnen schrijven waar op dàt moment mijn hart van overloopt...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik blog nog niet zo lang en toch heb ik ook al getwijfeld "zou ik dit nu posten of niet?". Mijn blog is begonnen als een puur verslag van onze avonturen in Zwitserland (waardoor familie, vrienden en zelfs sommige ex-collega's er ook de link van hebben). Ondertussen is het meer dan dat, maar een deel van die mensen leest ongetwijfeld nog steeds mee. Zomaar alles online zetten, doe ik dus niet, terwijl dat bij een anonieme blog misschien wel zou gaan. Anderzijds: als dan iemand het ontdekt, zit je er ook mee... Dus zet ik enkel dat online wat ik ook "in real life" zou vertellen.
    Wat andere mensen betreft, vraag ik hen of ik hen "herkenbaar" op mijn blog mag zetten (dat gaat natuurlijk ook enkel als jij wilt dat ze weten dat je blogt). Mijn vriend, moeder, broer en zijn vriendin bijvoorbeeld mogen er daarom duidelijk herkenbaar op. Mijn vader wilde dat niet en dus komen er geen foto's van hem op. Als ik het niet kan/wil vragen, zet ik hen er niet herkenbaar op en werk ik eventueel met een initiaal (vb. als ik zou schrijven over onze duikreis naar Egypte, zou ik aan 20 mensen toestemming moeten vragen en dan wordt het een halve boekhouding, waar ik geen zin in heb). Zij zullen dus wel weten dat het over hen gaat, maar iemand anders niet. Maar hoe dan ook, 't is altijd wat zoeken wat wel en wat niet.

    Ik hoop alleszins dat je blijft schrijven!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dat is inderdaad niet zo'n makkelijke om telkens te beslissen hoeveel je meegeeft over je persoonlijke leven in de blogberichten.

    Bij mij is het ook half-en-half anoniem. Voor de buitenwereld ben ik redelijk anoniem als meisje. Maar aangezien ik de links ook altijd deel via mijn Facebookpagina zijn al de blogposts ook steeds te lezen door vrienden, kennissen en familie. En zij weten natuurlijk wel wie meisje is. Als m'n vriend in een van de blogposts voorkomt vraag ik het hem steeds of het ok is. Andere mensen worden nooit bij naam genoemd.
    Ik ben zelf ook nog niet zo heel lang aan het bloggen, voor mij is het nu ook nog altijd een oefening om te beslissen waarover ik wel schrijf en waarover niet en wat ik deel en wat niet. Maar net zoals Nina schrijft voel ik me toch het beste om over alle kanten van mezelf te schrijven en niet enkel de happy me.

    Ik heb jouw blog maar pas ontdekt, maar ben nu al fan van je schrijfstijl :) Met mij heb je er een lezer bij ...

    BeantwoordenVerwijderen