Over Upje.

Follow by Email

woensdag 28 januari 2015

Eén jaar.

Lieve, lieve Kasper,

Om 09u52 vanochtend was het exact een jaar geleden dat jij in ons leven kwam. Alles werd overhoop gehaald, je vader en ik wisten soms niet meer van welk hout pijlen maken, maar het was wél altijd duidelijk dat we ervoor zouden gaan. Er alles aan doen om van jou een gelukkig kereltje te maken, bijvoorbeeld. Je in de mate van het mogelijke proberen te helpen als er obstakels zouden zijn. Manieren te zoeken om jou vlot te laten ontwikkelen.

Hoewel er heel wat moeilijke maanden waren, kunnen we nu na dit jaar niet anders dan zeggen: wauw. Wat een heerlijkheid om zo’n kind in huis te hebben. Je bent een levendig manneke, een nieuwsgierig monster en je wilt altijd maar vooruit.

Een tijdje geleden vermoedden we dat je op je eerste verjaardag wel zou kunnen stappen. Dat is niet het geval, maar we zien je wel beetje bij beetje die richting uitgroeien. Je trippelt geweldig snel rond de tafel, je trekt je overal recht en maakt een waar klimparcours van tafelpoten, schuiven en stoelen, met af en toe ons been als link. Als mama en papa je elk een handje geven, dan stap je ook keiflink en supervlug naar waar wij je willen krijgen en je begint het precies ook leuk te vinden. We komen er wel, hé makker.

Het is wel duidelijk dat je een voorzichtig kindje bent. De meeste baby’s die zich optrekken, laten zich dan daarna gewoon op hun poep vallen. Niet jij. Het heeft een hele tijd geduurd dat je dus niet meer naar beneden geraakte. Nu doe je dat wél, en vlotjes, maar jij laat je heel voorzichtig naar je knietjes zakken. Ook als je toch al eens valt, doe je dat heel sierlijk en voorzichtig.

Deze laatste maand was ook weer heel erg fijn. In de kerstvakantie gedroeg je je formidabel op alle mogelijke feestjes en ook bij de grootouders liep alles op rolletjes. Waar we een beetje bang waren dat je terug aan de crèche zou moeten wennen en dat de goeie periode daar al voorbij zou zijn, deed je het gewoon fantastisch. “Het is echt een ander kind”, zeggen ze daar en “we hebben er totaal geen last meer mee”. Je speelt er flink, je slaapt mee in de slaapkamer met de grote kindjes, je windt iedereen om je vingertje met je zalig lachje en met je knuffels ... Jep, je knuffelt de verzorgsters superhard als ik je ga afzetten. Heerlijk. Eten is helaas vaak niet zo’n succes, maar zo lang je daar niet geweldig lastig van wordt, is het nu ook niet zo’n ramp, zeker .. .

De laatste tijd geef je ook steeds vaker dingen aan mama en papa. Soms als we het vragen: “Geef eens je blokje aan papa? Geef je boekje eens aan mama?”, maar steeds vaker ook uit jezelf. Het nieuwste is zelfs dat je ons je tutje schenkt, wie had dat ooit gedacht! Soms vind je het zelfs nodig om dat echt in onze mond te stoppen ... Geweldig lief, maar dat hoeft toch niet echt. ;-)

Sinds ik je boekjes in een kast op jouw hoogte heb gelegd, ga je steeds vaker zelf een boekje uitkiezen en sleep je dat kruipend helemaal mee en komt het dan geven. De boodschap is uiteraard duidelijk: “Lezen, moeder!” Hoewel ik de boekjes intussen volledig uit het hoofd ken en ik de brulgeluiden van de beer en de leeuw en het gepiep van de muisjes of het gelach van de eekhoorns zelfs stiekem al wel wat zat ben, doe ik het graag voor jou. Omdat ik zié dat je ervan geniet.

Je was de laatste weken wel weer regelmatig ziek. Iets maag-darmachtig, weer een hoestepisode, vorig weekend en begin deze week dan weer hoge koorts als gevolg van een oorontsteking. Het slapen was dus weer heel wat minder, maar voor de rest hebben we eigenlijk geen last gehad met jou. Ik hoop dat dit nog een tijdje mag blijven duren, lieve schat.

Het enige waar mama zich soms zorgen over maakt, is je eten. Je hebt meestal al niet veel reserves, en dan weiger je sinds een tijdje meestal één van je twee papjes. Je flessen gaan goed binnen, boterhammen schrok je ook met veel overtuiging op, maar die groenten en fruit ... da’s minder. Ik doe altijd mijn best om je vers gerief te bezorgen, maar dan weiger je gewoon categoriek om het op te eten. Sympathiek, hoor! En eigenlijk is het de bedoeling dat jij stilletjesaan toch grotere stukken gaat eten, maar je weigert dat gewoon. Een stuk banaan, waarom zou je dat nu in je mond stoppen? Of een partje mandarijn? Alles gaat in dat mondje, maar het eten dan weer niet. Een gekookt reepje wortel, wat is dat voor iets engs? Ik heb de indruk dat je de textuur ervan in je handje maar niks vindt, maar het lijkt me dan weer wat vroeg om met mes en vork te eten. Kan je van dat eten alsjeblieft toch weer eens wat werk maken, mooie jongen?

In januari hebben we al heel veel gefeest. Kerstfeestje hier, nieuwjaarsfeestje daar, verjaardag van vriendje R enerzijds (met je eerste keer een half lepeltje taart!) en de verjaardag van neefje A (die zijn taart vond je minder lekker), en zaterdag zullen we ook voor jouw verjaardag vieren. Je familie en meter en peter komen allemaal naar ons huisje voor een stukje taart, misschien ook wel om je een cadeautje te geven en vooral om te laten zien hoe blij ze zijn dat jij in ons leven bent gekomen. Vandaag ben je bij opa, die heel zijn appartement had versierd met slingers en ballonnen, alleen maar omdat jij kwam. We zien je graag, venteke. Niet alleen wij, maar iedereen om je heen. Dat getuigen de smssen die ik hier krijg, de telefoontjes waarbij plots een hele familie in gezang uitbarst (dat jij hier niet bij mij bent momenteel, is blijkbaar onbelangrijk :P) en de kaartjes die de afgelopen dagen al binnenstroomden.

Op naar het volgende jaar. Eentje waarin je normaal gezien zal gaan lopen en beginnen praten (oh, wat kijk ik daarnaar uit), eentje waarin we onze samenspeelskills waarschijnlijk fel gaan uitbreiden en eentje waarin we je vermoedelijk zullen zien uitgroeien tot een ongeduldige peuter. Laat maar komen! ;-)

Gelukkige verjaardag, Kasperito ...

Dikke zoen,
je mama

4 opmerkingen:

  1. Hiep, hiep, hoera voor Kasper! Wat een mooie brief: het is ook wat geweest bij jullie dat eerste jaar! Wat fijn om te lezen dat hij ondertussen helemaal zijn draai heeft gevonden en wat een opluchting moet dat niet zijn voor jullie... Ik hoop dat ik dat over drie maanden ook kan schrijven. En dat eten, tja, daar kun je helaas niet veel aan veranderen vrees ik. Mijn dochter was ook zo en is dat nog steeds. Zelfs op de leeftijd van vier jaar haalt ze nog "brokjes" uit haar eten. En dan het tweede levensjaar: daar kijk ik ook enorm naar uit. Je baby die verandert in een peuter! Dat wordt absoluut fantastisch!!!

    BeantwoordenVerwijderen