Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 6 februari 2015

Brief aan mijn zestienjarige zelf. #boostyourpositivity

Lieve Upje,

Je bent zestien en voelt je vis noch vlees. Je mist het dartele en onbezorgde van je leeftijdsgenoten, maar je voelt je totaal nog niet klaar voor zelfstandigheid of grootse dingen. Je hebt dus het gevoel dat je nergens bij hoort en dat je totaal uit de boot valt. Je hebt het ook niet makkelijk, hé? Je worstelt met jezelf. Je voelt je dom en stom en lelijk en ... vooral ook onbelangrijk. Als ze je later ooit vragen waarom je niet boos bent om de dingen die je zelfs nu al worden aangedaan, dan ligt de sleutel daarvan hier. Je hebt niet het gevoel dat het belangrijk is dat het jou goed gaat, hé? Waarom zou je aandacht vragen als je naar jouw gevoel beter niet op deze wereld zou rondlopen, toch? Stiekem ga je er ook van uit dat je niet bepaald oud zult worden, hé, ik weet het wel. In je hoofd heb je besloten dat je er voor je achttiende verjaardag niet meer zult zijn. Daarom vind je het ook complete onzin om nu nog goed voor jezelf te zorgen. Niemand begrijpt het, maar ik wel, lieve Up. Ik snap wel dat je diabetes niet onder controle gehouden hoeft te worden als je nooit lang genoeg zult leven om met de langetermijncomplicaties te moeten dealen. Of dat het niet uitmaakt als je ooit moet gaan solliciteren met armen vol littekens, als je niet van zin bent ooit afgestudeerd te raken en naar werk te gaan zoeken. Het leven doet je pijn en maakt je enorm verdrietig bij momenten. Niemand weet waarom, niemand weet in welke mate, maar ik zie het, meisje.

Zal ik je eens iets vertellen? Hetgeen jij al jarenlang doet, heeft een naam. De manier waarop jij omgaat met eten, de wijze waarop je je diabetes compleet verwaarloost alleen maar om gewicht te verliezen, hoe jij kijkt naar jezelf ook ... dat noemen ze een eetstoornis. Jij bént niet het probleem, maar je hebt er wel een. Een levensgroot, maar dat besef je nu nog niet. Je voelt dat er iets niet pluis is, maar het echte besef moet nog komen. Later dit jaar zal je op vakantie in een diabetische coma belanden. Zelfs dan zal je nog niet goed beseffen hoe ver je gaat in je zelfdestructie. Je zult de komende jaren iedere schoolvakantie in het ziekenhuis doorbrengen en ontelbare doktersbezoeken moeten afleggen. De pijn die je jezelf doelbewust doet, dat heeft ook een naam. Dat is niet gewoon ‘een sukkel die niet eens durft zelfmoord te plegen’, maar dat noemen ze automutileren. Het is een manier waarop mensen proberen met de te harde werkelijkheid om te gaan. Het betekent niet dat je zwak bent. Het betekent dat het allemaal te zwaar is en dat je niet voldoende ruimte vindt om daar hulp bij te vragen.

Er zijn nochtans hier en daar mensen die zien dat je niet goed in je vel zit. Je endocrinoloog, bijvoorbeeld. Het is dan ook daar dat je op een bepaald moment niet langer de schijn zult kunnen ophouden over een paar jaar. De leerkracht Nederlands, die er op haar eigen manier voor je is. Als je jezelf weer eens zo ziek hebt gemaakt dat je niet meer met de fiets naar huis kunt, brengt zij je met de wagen. Ze moedigt je aan om vaker met je stem naar buiten te treden, want ze vindt dat je zo mooi zingt. Ze hangt twee uur met jou aan de telefoon als je eigenlijk naar haar dochter belt, alleen maar omdat ze je wilt doen inzien dat je heel wat kansen zult hebben in het leven. Of de lerares Latijn bijvoorbeeld. Je zult beginnen huilen als ze je apart roept na een slechte test, omdat ze je alleen maar vertelt dat een stomme test Latijn (?!) het einde van de wereld niet is. Dat al die klasgenoten dat wel met de vingers in de neus doorkomen, maar dat ze ervan overtuigd is dat jij in het leven heel wat meer zult bereiken dan de meesten van hen. Er is ook je vriendin, waar je zo naar opkijkt. Zij dartelt door het leven, heeft een schitterend vriendje, is sportief en slank en slim. Ze voelt dat je vaak verdrietig bent. Ze wil er graag voor je zijn, maar jullie zien elkaar niet genoeg en jij bent bang deze prachtvriendin af te schrikken en zwijgt dus. Misschien is dat de enige raad die ik je zo graag wil geven, lieve Upje. Trek je mond open en vertel. Minimaliseer niet wat je allemaal overkomt, maar praat erover. Zeg wat er allemaal in je hoofd rondspookt en maak je wanhoop niet langer tot een groot geheim. Er zijn mensen die je willen helpen. Je moet hen alleen toestaan door je muren te breken. Je moet een tipje van de sluier lichten voor zij kunnen zien wat er scheelt.

Wat zou ik het heerlijk hebben gevonden als je op zestienjarige leeftijd had geweten wat ik nu weet. Dat je echt de moeite waard bent. Dat je graag gezien mag worden en dat je dat langzaamaan wel zult leren. Dat er écht een einde zal komen aan al je ellende, al zal dat nog wel heel wat jaren duren. Dat je sterk genoeg zult zijn om op eigen benen te gaan staan, intussen een studie af te werken, die eetstoornis en dat automutileren afgeleerd te krijgen en dan en passant nog even de man van je dromen aan de haak te slaan. Dat je je studie tot een goed einde zult gaan brengen, zelfs al is het in brokken en stukken. Je zult ook werk vinden, al is het niet waar je stiekem van gedroomd hebt. Vandaar ook nog een wijze raad: luister niet naar wie dan ook. De arts die zegt dat logopedie geen goed idee is vanwege geen werkzekerheid, de CLB’er die zegt dat je geen psychologie kunt gaan doen omdat je nooit een wiskunderichting hebt gevolgd, je vader die muziek afraadt omdat alleen de állerbesten het daarin kunnen maken, ... Luister naar je hart.

Voor nu zeg ik je alleen nog dit: ik houd je vast. Zo hard als jij nu probeert jezelf kapot te krijgen, zo hard wil ik je op dit kleine moment laten voelen dat dat iemand zijn armen om je heen slaat en er voor je is. Omdat jij het waard bent. Nu, vroeger, in de toekomst. Altijd. Je zúlt veranderen, maar vergeet dat gewoon nooit. De prachtige kern van wie je bent en zult worden is er al. Je strijd naar een normaal en gezond leven zal voor de rest zorgen. De combinatie zal je tot een fijn en sterk persoon maken.

Succes, Uppie. Spring maar op de rollercoaster, want hij brengt je naar een fijne plek!

Dikke zoen,
De oudere versie van jezelf

 Deze post kadert in het project #boostyourpositivity – week 1: Inner & Self.

4 opmerkingen:

  1. Ik kreeg kippenvel van deze brief. Zo mooi en openhartig! Chapeau!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mijn eerste gedachte was toch van amai, wat ben ik blij dat alles goed gekomen is voor jou. Maar ook wel: hoe triest dat je zo je "jonge" jaren hebt beleefd. Hier en daar herken ik toch wel dingen hoor, zij het in lichtere mate. Ik was al ouder dan 16 maar ook zo ongelukkig dat mijn gewicht nog mijn enige focus was. En dat studeren... Daar heb ik ook spijt van dat ik niet gedaan heb wat ik wou gewoon omdat ik dacht dat ik het niet aan zou kunnen. Nuja, het zij zo. We kunnen het niet terugdraaien en het belangrijkste is waarschijnlijk dat we NU gelukkig zijn. Dat alles uiteindelijk goed is gekomen. En chapeau dat je dit schrijft, misschien helpt het wel iemand die nu tiener is en met die ideeën rondloopt.

    BeantwoordenVerwijderen