Over Upje.

Follow by Email

donderdag 26 februari 2015

Relax, baby, relax. #boostyourpositivity

Ik kan dat dus niet, relaxen. Het lijkt alsof ik altijd ontspannen ben, in eender welke stressvolle situatie ook. Op mijn werk bewonderen collega’s mij daarvoor en ik krijg het al ieder jaar op mijn performance review te horen als positief punt. In werkelijkheid is echter niets minder waar. Ik ben een stresskieken, maar eentje dat het goed kan wegsteken. Mijn spieren zijn voortdurend gespannen, maar vooral gaat mijn hoofd nooit uit. Dat is ook het grote probleem: daarom is eens écht relaxen nooit aan de orde.

Ik zou wel graag een bad nemen, maar dan dwaalt mijn hoofd weer af naar de zesduizend dingen die ik nog moet doen en dan wil ik eigenlijk hier en nu uit het water stappen om aan die to-do lijst te beginnen. Een heerlijk boek lezen, dat is iets dat me wel volledig uit de dagelijkse rompslomp kan halen. Ik kan daar écht van genieten. Helaas is het me de laatste twee jaar ofzo nauwelijks nog gelukt. Boeken moeten lezen in kleine stukjes, dat bevordert mijn leesgenot niet en zorgt er dus ook voor dat ik niet meer meegezogen word in het verhaal. Weg ontsnappingsroute. “En muziek dan?”, hoor ik de trouwe lezer al denken. Mja. Ik doe dat ontzettend graag en ik geniet er wel van om op een podium te staan en met schitterende muzikanten te mogen samenwerken, maar het is ook iedere keer weer stress voor mij. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik er eigenlijk niet op mijn plaats ben; ik wéét niet hoe de Matthäuspassie gaat, ik kan je niet zeggen welke werken ik ooit in mijn leven al heb gezongen, ik heb werkelijk geen idéé wat de meest indrukwekkende aria’s zijn voor sopranen en ik ken geen namen van artiesten of dirigenten. Bovendien hebben bijna al mijn koorgenoten er een heuse zanglescarrière opzitten, waardoor ik dus steeds het gevoel heb dat ik alleen maar ‘per ongeluk’ door de auditie ben geraakt. Daarom is elke repetitie stress, want ik heb het gevoel dat ik me moet bewijzen. Iedere uitvoering idem, want in gesprekken zou ik zomaar door de mand kunnen vallen als compleet onwetende. Leuk? Absoluut. Pure ontspanning en relaxen? Bwaaaaah. Not so much. Sporten werkt écht niet voor mij, want ik haat het met elke vezel van mijn lijf. Zo sóms kan ik compleet ontspannen als ik met een vriendin uit eten ga. Alleen is er altijd zo veel geregel voor we daartoe komen en zoveel gedoe om er dan vervoersgewijs te geraken ... .

Het resultaat spreekt natuurlijk voor zich. Dat ik aan de bloeddrukpillen zit op mijn tweeëndertigste, da’s nog het minste. Dat mensen doordat ik er zo relaxed uitzie mij altijd maar meer op mijn bord duwen, dat is een ander neveneffect. Dat ik altijd en altijd moe ben, dat vind ik al heel wat minder lollig. Dezer dagen is het weer heel erg, dus kan ik niet anders dan mij ’s avonds een dekentje te nemen, een berg kussens in de zetel te installeren en wat naar de tv te staren en te slapen. Dat is ook het enige dat kan zorgen dat ik kan volhouden. Slapen, slapen en nog eens slapen. Wat ik dan weer jammer vind, want gedurende al die tijd dat ik lig te ronken zou er zoveel werk verzet kunnen worden, zou ik zoveel léuke dingen kunnen doen ook, zou ik ... zoveel.

Ik doe mijn best om mijn hoofd een halt toe te roepen, om honderdeneen gedachten om te buigen en om mezelf te overtuigen alle twijfels en angsten opzij te zetten. Maar wist je hoeveel energie dat vraagt? Hoe het alles zoveel meer beladen maakt?

Er is in ieder geval werk aan de winkel. Zoeken wat mij wél echt kan ontspannen en er werk van maken. Misschien krijg ik dan weer méér energie om alle verplichte dingen te blijven doen. Stel je zomaar eens voor...

1 opmerking:

  1. Ow, dit is zo herkenbaar! Ik zie er weliswaar wel gestresseerd uit, maar doordat ik wel nog altijd grapjes blijf maken en van nature iemand ben die heel vaak lacht, denken mensen altijd dat het met die stress wel meevalt. Terwijl ik evengoed 5 minuten na zo'n lachbui een huilbui kan hebben ook omdat mijn hoofd overkookt... Sporten is dubbel bij mij; dat doet superveel deugd en als ik echt in een "flow" terechtkom, dan is dat van het beste om echt te ontspannen en aan niets te denken. En toch, fietsen vb. was vroeger quasi altijd ontspannend, maar is nu soms frustrerend, omdat het niet meer zo goed gaat als vroeger. En dan denk ik wel "jonk, vergelijk eens niet altijd met uw beste zelf", maar aangezien ik dat knoppeke nog niet gevonden hebt, is het eindgevoel zo'n beetje zoals bij jou met je muziek: zonder twijfel leuk, maar echt helemaal ontspannend is het niet.

    BeantwoordenVerwijderen