Over Upje.

Follow by Email

donderdag 19 februari 2015

Shortcuts. #boostyourpositivity


Of we even wilden beschrijven wat wij deden om de boeldraaiende te houden, schreef ze. Een soort van ‘shortcuts' dus. Mwoeha, draaiende? Vierkant dan toch in ons geval, dacht ik meteen. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik achter de feiten aanhol, dat mijn huis een stort is en dat ik nooit verder kom dan de dagelijkse brandjes blussen. Ik ben geen geweldige huisvrouw, dat is zeker. Ik geniet er nog veel minder van. Toch verschijnen wij doorgaans wel waar we verwacht worden – én op tijd!, hebben we iedere dag propere kleren aan en komen we niet om van de honger. Bovendien kunnen mensen ook nog in een fatsoenlijk huis binnenstappen als ze een half uurtje op voorhand ofzo hebben laten weten dat ze zouden komen. Er moet érgens dus toch iets van systeem inzitten, lijkt me. En jawel, hoor ...

·        Om te beginnen hebben we natuurlijk ons weekmenu, waar ik eerder al over schreef. Soms slabakken we een beetje, maar dan loopt het ook meteen in het honderd. Dan moeten we tussendoor nog drie keer naar de winkel, zitten we als avondmaal corn flakes te eten of eindigen we bij ongezonde brol. Dat zorgt voor stress, maakt ons slechtgezind, dus dat vermijden we toch liever. Leve het weekmenu dus! Op donderdag denk ik na over wat we allemaal zouden kunnen eten, ik stuur mijn lijstje door naar de echtgenoot ter goedkeuring en op vrijdag maken we dan een boodschappenlijstje. Uiteraard loopt er hier en daar nog wel eens iets mis, maar over de grote lijn lukt het ons om het eetgebeuren op deze manier te laten lopen.

·        Dat boodschappenlijstje stellen we op logische wijze op. In de winkel kom je eerst bij de groenten en fruit, dus die zetten we samen als eerste op de lijst. Daarna arriveren we bij het vlees, dus dat staat gegroepeerd als volgende. Daarna brood en melkproducten en ... . Works like a charm en we hoeven niet aan het eind van de winkel verschrikt te constateren dat we halverwege ergens een item op het briefje over het hoofd gezien hebben.

·        Bij dat bewuste weekmenu maak ik ook al handig gebruik van een tweede puntje op de lijst: agenda’s. Zowel de echtgenoot als ik hebben een gmailaccount en we gebruiken de agenda’s daarvan op onze smartphone. Ik kan ook die van mijn lief zijn, hij die van mij, dus we komen normaal gezien niet voor verrassingen te staan. Als ik mijn weekmenu plan, kijk ik dus ook eerst of er geen doktersafspraken of andere uitjes op het programma staan. Veel tijd? Laat je dan volledig gaan. Geen tijd? Grijp terug naar diepvriesporties of hier en daar zelfs eens prefab-eten uit de supermarkt. Heel handig! Door onze agenda's ook aan elkaar te linken, hoef ik me dus nooit af te vragen of de echtgenoot wel op Kasper kan letten terwijl ik met een vriendin bijklets, ik moet niet meer telkens tegen mijn artsen zeggen “euh, ik dénk wel dat het gaat lukken, maar ik moet even verifiëren met mijn man”. Ik zié wat er te doen valt en alles wat niet in de agenda staat, dat telt gewoon niet. Easy. ;-) Er staat ook in wanneer Kasper naar oma gaat, wanneer de grootouders op vakantie zijn, wanneer de crèche dicht is en welke vervangoppas we dan ‘geboekt’ hebben.

·        Mijn telefoon is ook voor andere dingen geweldig handig. Ik moet tegenwoordig al een hele dosis pillen nemen per dag, maar in de drukte van het leven schiet dat er zo soms al eens over. Het is niet dat ik dat niet wil doen, maar ik denk dan “ja, direct”. Maar we weten allemaal hoe dat dan uiteindelijk afloopt ... . Daarom heb ik nu al een tijdje een app die me daarbij helpt; medisafe. Je voert in welke medicatie je allemaal moet nemen en in welke hoeveelheden, je zet op welke uren je dat het best zou doen en iedere dag laat dat ding je weten dat het tijd is voor je pillen. Intussen heb ik mezelf ook zo ver van dat alarm desnoods te snoozen, maar niét af te zetten voordat ik de hele handel uiteindelijk binnen heb.

·        Voor diezelfde pillen is er ook nog een ander handig hulpmiddel: een pillendoos! Ik voelde me wel even vijfentachtig toen ik ernaar vroeg in de apotheek, maar ik denk dat het me wel kan helpen. Ondanks de app wil het namelijk toch al eens gebeuren dat ik achteraf denk: “Heb ik dat nu écht genomen? Of ben ik alleen naar de kast gestapt met die inténtie en werd ik uiteindelijk zo afgeleid dat ik iets helemaal anders ging doen?” Ja, dat gebeurt echt, en na de laatste keer was ik het dus echt zat. Ik heb nu mijn doosjes met de namen van dagen erop en met een vakje per tijdstip en zo kan ik dus ook altijd zien of ik ze al binnen heb of niet. Ik denk dat het me veel hoofdbreken zal sparen.

·        Strijken en poetsen, dat zijn dus dingen die ik echt haat. Alleen al de gedachte van mijn huis te moeten gaan schoonmaken volstaat om slechtgezind te worden. Strijken idem. We hebben beide taken dus uitbesteed en dat is heerlijk. Het maximum aan wat we nog eens zelf moeten doen is een stofzuiger nemen of één enkel kledingstuk strijken omdat we nu net persé dat willen aandoen, terwijl er nog tien andere stuks klaarliggen. We hebben dan nog het geluk dat we er niet voor hoeven te betalen, maar de dag dat onze huidige hulp ermee ophoudt, dan beginnen we meteen met een betaalde poetsvrouw te zoeken. Dat is zeker.

·        Opruimen, dat is natuurlijk iets dat we toch echt zelf moeten doen. Ik vind het verbazend te zien hoe al die spullen altijd maar ergens terechtkomen waar ze niet horen ... dus proberen we daar iets aan te doen. Het zou een beetje dwaas zijn om telkens voor één dingetje naar boven of beneden te trekken, dus we groeperen dat een beetje. Ik zet een delhaizezak in de gang en daar gooi ik af en toe iets bij. Degene die dan met lege handen naar boven gaat, kan die al meenemen. Uitladen hoeft daarom niet meteen, maar dan is die rommel tenminste al dichter bij zijn eigen plek. Idem voor beneden, uiteraard. Op Pinterest doen ze dat allemaal met heerlijke manden en bakken, maar bij ons gebruiken we dus zakken van de delhaize, van de carrefour, van de albert heijn en hier en daar al eens een verdwaalde wasmand.

·        Iets dat soms geweldig belachelijk lijkt, maar voor mij wél erg efficiënt werkt: ik stuur mailtjes naar jezelf. “briefjes mutualiteit”, “mail zangjuf”, “bellen dokter Huppeldepup”. Een mailtje zorgt ervoor dat ik aan dat soort kleine dingetjes herinnerd wordt op het moment dat ik het moet doen. Uiteraard gebeurt het nog wel eens dat ik het over het hoofd zie of gewoon – let’s face it – te lui ben om in actie te schieten. Toch zorgt het ervoor dat ik geen zesentachtig keer per dag moet denken “oh, ik moet dokter X nog bellen!”, maar ik weet dat ik er op het juiste moment aan zal herinnerd worden. Dat laat toch al iets meer ruimte voor de honderd andere dingen die mijn aandacht vragen, want mijn warhoofd kan dat anders echt niet bijbenen.

·        Last but not least proberen we erin te krijgen dat we zoveel mogelijk dingen meteen doen. Gedaan met eten dus even snel de borden afspoelen en in de afwasmachine. De flessen van Kasper meteen naar de keuken brengen en afspoelen na gebruik. Aan iets denken dat we in de winkel moeten kopen en dat dan ook meteen op een lijstje schrijven. Een factuur met de post binnenkrijgen en ze meteen bij mijn computer leggen, zodat ik er later aan herinnerd wordt van ze dan ook meteen te betalen. Dat soort dingetjes. Ze duren allemaal zo kort, maar als je het laat liggen dan stapelt zich dat alleen maar op. Bovendien escaleert het naar mijn ervaring vaak héél vlug. Er staan nog vuile borden op tafel, dus ik smeer mijn boterham maar even rechtstreeks op de tafel en laat mijn mes ook nog liggen en straks dan eet ik nog een yoghurtje en zwier dat potje er nog wel ergens bij en ... . Of ik moet ‘ooit nog eens’ een rekening betalen en nog eentje en dan plots herinner ik me wel dat ik “recent” nog betalingen heb gedaan dus het zal wel in orde zijn ... tot ik dan natuurlijk de herinnering in mijn bus krijg. Not good.
We moeten eerlijk zijn: aan dit puntje is nog wel wat werk. Toch ben ik blij met iedere keer dat we de keuken netjes kunnen verlaten na het eten, met de keren dat we niet wéér vergeten zijn vuilniszakken te kopen of de avonden dat ik eens niét in mijn bed kruip en denk “sh*t, ik had moeten bellen naar ... “.

En voor de rest, hé mannen ... Voor de rest probeer ik gewoon tevreden te zijn met hoe het is. Hier kruipt een bijzonder rommellustig jongetje rond, dat niets anders doet dan heelder dagen alles op de grond gooien. Datzelfde ventje komt standaard aan mijn broek hangen en maakt me zonder woorden (doch eisend!) duidelijk dat hij gepakt wenst te worden, nét toevallig als ik in de keuken sta om de chaos daar aan te pakken. Ik weet niet hoe dat met jullie zit, maar afwassen met een kind op mijn heup ... niet echt iets dat me handig lijkt. En daarnaast zijn moeder en vader gewoon compleet afgepeigerd door drukke werkdagen en veel te actieve nachten (wij zouden liever slapen, you know, maar iemand denkt daar anders over), dus soms ontbreekt ons ook écht alle moed om zelfs maar vijf seconden iets te doen. I’m sorry for that. Maar ik trek het mij niet meer aan. Voilà!

Ik schreef deze post overigens in het kader van #boostyourpositivity.be naar een opdracht van Lilith.

3 opmerkingen:

  1. Een weekmenu maakten wij ook toen we allebei werkten; nu ik thuis ben, koop ik er per drie dagen ofzo, want ik heb toch tijd om vaker naar de winkel te gaan. Wat ik wel weer zou moeten doen is dat boodschappenlijstje organiseren: dat deden we ook samen met het weekmenu, maar toen dat verdween, werd ook het boodschappenlijstje chaotischer. En ook al heb ik dan tijd, vijf keer een winkel over en weer lopen is ook nogal onnozel he. Merci voor de reminder dus! :-)
    Dat mailtjes aan jezelf sturen vind ik trouwens niet belachelijk hoor... al is het maar omdat ik dat zelf ook regelmatig deed! Enige reden dat ik het nu niet meer doe, is dat ik die betalingen of telefoontjes direct kan doen, maar van zodra ik werk vind, zullen die mailtjes ongetwijfeld ook weer op gang komen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb voor deze week mijn eerste weekmenu gemaakt met boodschappenlijstje waar we vanavond om gaan, benieuwd of ik volgende week veel naar de winkel zal moeten hollen. Het huishouden met namen op kuisen is ook niet van mijn favoriete werkjes, ik probeer volgende week eens een nieuwe planning uit, benieuwd of het me beter bevalt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik heb hier ook zo'n klein manneke in huis... Slapen overdag lukt enkel in mijn armen en dus zit ik vaak mijn tijd in de zetel te verdoen (zoals nu) terwijl ik eigenlijk nog dringend was moet insteken, spaghetti saus moet maken en eigenlijk ook nog zelf niet voor middag heb gegeten... Ik heb ook een poetsvrouw en gelukkig maar anders weet ik echt niet wanneer ik het allemaal gedaan zou krijgen.

    BeantwoordenVerwijderen