Over Upje.

Follow by Email

dinsdag 14 april 2015

Van Z tot A. En terug?

De zon schijnt en dan krijgt een mens weer heel even instant energie. Met een yoghurtje in het zonnetje zitten, zelfs al is het achter glas, dat is gewoon de max! (OK, dat is valsspelen, ik weet het, maar ik zou niet weten welk woord ik met deze letter kan kiezen.) Het is broodnodig, die extra energie, want het is de laatste tijd weer heel erg. De laatste weken lijkt mijn geheugen een zeef, mijn brein is één wollige massa, waar helaas niet veel mee aan te vangen valt. Ik maak fouten bij de vleet en het is een uitzondering als ik meteen mee ben met ingewikkelde of nieuwe zaken. Ik vind dat verschrikkelijk, want zo ben ik totaal niet! Normaal ga ik heel secuur te werk en probeer ik heel proactief te werk te gaan. Momenteel is het echt triest ... Er zijn natuurlijk verschillende redenen voor mijn huidige toestand. Aanhoudende ziektes bij alle gezinsleden, de onmogelijkheid om verlof te nemen al sinds midden december, een ontzettend hoge werkdruk en ook daarbuiten heel veel aan mijn hoofd. Op kantoor proberen we er de sfeer nog wat in te houden door af en toe eens een dol plan uit te voeren. Afgelopen vrijdag zaten we bijvoorbeeld in de Quick te genieten van een sappige hamburger met een select, maar fijn gezelschap. Met de naaste collega’s proberen we de juiste mix te vinden tussen niet te hard zagen, maar toch de ruimte laten om het hart op tijd en stond eens te luchten. Een moeilijk evenwicht ...

Thuis ben ik vooral ongeduldig, tot mijn grote schaamte. Ik zit maar te wachten tot meneer Kasper eindelijk eens wenst te gaan stappen! Ik ga ervan uit dat hij dat wel zal kunnen, maar al sinds hij tien maanden was, zei iedereen dat hij er snel mee weg zou zijn. Intussen zijn we vier en een halve maand verder, maar meneertje durft niet. Alleen staan? Nee! Aan één handje stappen? Nog maar heel recent en alleen als hij daar zin in heeft. Hij heeft duidelijk door hoe hij mama’s geduld op de proef kan stellen. Leren praten, dat is ook zo iets waar ik heel hard naar uitkijk. Hij zegt natuurlijk ‘mama’ en ‘papa’ en daarnaast ook ‘tut’ en ‘bupa’ (=bumba). Hij herhaalt wel veel wat wij zeggen (kip, nam nam, bal, boek, hij aapt aapjes na als hij er eentje ziet), maar hij zal het nooit uit zichzelf zeggen. Hij roept ook heel vaak ‘tita’, maar dat moet wel een allesomvattend begrip zijn precies. Hij wijst dan en roept ‘tita’, maar wat hij ermee bedoelt?! Hij wordt heel erg kwaad als we dat dan niet begrijpen. Vandaar dat ik vind hij maar gewoon de woorden moet leren zeggen, niet? ;-)

Verder is de zoon momenteel wel een heerlijk jongetje. Hij geeft kusjes (met lekker veel kwijl), hij trapt iedere keer in de val als we hem ‘handjes draaien’ laten doen bij het verversen van de pamper, hij wordt dolenthousiast als je meespeelt met de ballon en hij verzint nu ook echt zelf spelletjes. Vliegensvlug rond de papa kruipen en daarbij iedere keer je hoofd stoten aan de pianostoel, bijvoorbeeld. Mama’s haar kammen, piano spelen (euh, de toetsen stevig bekloppen), tutjes uitdelen, gsm’s pakken en eisen dat bumba erop wordt afgespeeld, ... Intussen hebben moeder en vader nog eens een babysit gezocht, zodat ze volgend weekend nog eens met zijn tweetjes naar de film kunnen. Als meneer toch zo goed gezind is, durven we dat wel aan. Hopelijk niet onterecht! Ik ga er in ieder geval heel erg van genieten!

Intussen zijn we ten huize Up toch eindelijk eens in gang geschoten om de fauna en flora in orde te krijgen. Lees: we hebben iemand gebeld voor een offerte om onze tuin te laten heraanleggen. Nieuw terras, nieuw gras, vanachter alles klaar maken om een tuinhuis te kunnen zetten, ... . De offerte is al een tijdje binnen *slik*, alleen ontbreekt het gedeelte gras aanleggen. Toch wel een belangrijk detail in een tuin, lijkt me. Ik heb ook een telefoonnummer van een tweede bedrijf, maar we moeten nog eens de moed verzamelen om daar dan ook maar weer naar te bellen. Het is jammer dat zowel de echtgenoot als ikzelf dit soort dingen echt haten!

De afgelopen weken heb ik door de pure vermoeidheid al wel wat stoten uitgehaald. Ik belde naar de dokter voor een afspraak, moest mijn geboortedatum zeggen en pitste er zomaar even vijf jaar af. Ik zei dus 87’ in plaats van ’82. Ik kan het wel hopen, maar voorlopig lijkt me dat toch niet helemaal mogelijk. ;-) Ik stond in de keuken vanalles te fabriceren en verbrandde mijn hand stevig. Drie dagen later deed ik dat grapje nog eens over. Op een sociale netwerksite van het werk zocht ik eens uit hoe het allemaal in zijn werk ging en ik typte een paar namen van collega’s in. De bedoeling was van gewoon eens te kijken, maar plots kregen ze allemaal uitnodigen van mij en werden ze door dat systeem bestookt met e-mails. Oeps! Daarnaast zijn er natuurlijk nog alle kleine vergeetachtigheden: naar de winkel gaan voor iets specifieks en met vanalles terugkomen, maar niet dat. Aankomen op het werk en constateren dat je de ontvanger van je sensor niet bijhebt, en uiteindelijk naar je schoonmoeder moeten bellen om te vragen of die eens in je bed kan gaan kijken of het ding daar niet ligt en het dan te komen brengen ... .

Amai, dat was hier verdorie nog niet simpel om een hele uitleg te doen en daarin woorden met alle letters van het alfabet te verwerken! Ik deed dit naar het voorbeeld van shoutyourheartout, die het deed van A tot Z. Hier was het dus Z tot A. En hopelijk zijn we hiermee toch weer vertrokken voor een iets regelmatiger blogpatroon!

7 opmerkingen:

  1. Hihi leuk! 14 maand lijkt me perfect ok om nog niet te stappen of praten, hoe frustrerend het ook is ��

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik weet het wel, ik weet het wel. Ik zeg het toch ook, dat ik gewoon ongeduldig ben? ;-)
      Eigenlijk zit ik al op dat stappen en dat praten te wachten vanaf dat hij geboren is. Ik ben niet zo'n babymama, vrees ik. Al geniet ik natuurlijk ook wel van alles wat zo'n mini'tje doet. :D

      Verwijderen
  2. je hebt deze opdracht heel goed volbracht, Up

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Troost je, mijn dochter króóp pas op 13 maanden, van traag gesproken... En spreken was ook slechts een paar woordjes op die leeftijd hoor! En het is helemaal goed gekomen:-) Maak je er vooral niet druk in. Hopelijk gaat je energie peil terug de hoogte in nu de zomer in aantocht is. Dat avondje film klinkt alvast als een goed begin, geniet ervan! En ook van de nieuwe tuin binnenkort ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, de tuin zal waarschijnlijk pas voor volgend jaar zijn, als ik die mannen zo hoor. Ach, geduld is een schone deugd. ;-)
      En de cinema was heel tof!

      Verwijderen
  4. Leuk geschreven! Hopelijk is de wolligheid ondertussen al wat verdwenen (en dan vooral de redenen die ze veroorzaken)!

    BeantwoordenVerwijderen