Over Upje.

Follow by Email

dinsdag 28 juli 2015

Maandbrief - 18 maanden.

Lieve Kasper,

Na je eerste verjaardag heb ik niet meer iedere maand geschreven, maar nu vind ik het toch nog eens tijd. Achttien maanden ben je vandaag, anderhalf jaar dus. Halleluja, wat vliegt de tijd!

We moeten eerlijk zijn; het afgelopen half jaar met jou was heerlijk. Er waren heel wat periodes met slechte nachten, je vader en ik zijn nog steeds doodmoe, uiteraard hebben we jou met momenten achter het behang willen plakken en wisten we soms even niet meer wat we met je aan moesten vangen ... maar over het algemeen heb je het schitterend gedaan. Je bent plots beginnen praten en voegt nog iedere dag nieuwe woorden toe aan je assortiment. Je begrijpt plots de link tussen je vader, jezelf en mij en ook bij andere kindjes weet je perfect wie bij wie hoort. Je maakt grapjes op je eigen schattige manier, je neemt hilarische uitroepen over (‘oei’ is een topper dezer dagen en je gebruikt hem echt op gepaste momenten), je slaagt er steeds beter in ons duidelijk te maken wat je wilt en dat vinden we heerlijk. Met momenten lukt het je ook al wel om gewoon flink op je eentje te spelen en gewoon af en toe iets te komen brengen en dan weer verder te gaan met je spel, zodat je ouders bijvoorbeeld naar de finale van Wimbledon kunnen kijken. Je hebt een stukje van de match bovenop ons gezeten (ja, op de buik van je vader, bijvoorbeeld, of ergens tussen mij en de zetel geklemd), maar voor de rest heb je de wasmand in- en uitgeladen, je blokjes door de hele living gezwierd en je potjes een keer of twintig op elkaar gestapeld en die toren uiteraard nadien vakkundig een kopje kleiner gemaakt.

Het is ook zalig om te zien hoe jij met andere kindjes omgaat. In de winkel weet je altijd andere (grotere) kindjes te spotten en hun aandacht te trekken. Soms denk ik dat jij ervan overtuigd bent dat je even groot bent als zij! Maar kijk, ze lachen dan naar jou, beginnen te wuiven, zeggen iets tegen je ... en dan wuif je met je allercharmantste glimlach terug. In de crèche zien we ook hoe je heel enthousiast kunt worden als je je vriendjes daar opmerkt en hoe je op 1, 2, 3 mee aan de tafel staat te spelen met alles. Als je neefje op bezoek komt, dan zien we ook hoe jij flink je speelgoed deelt (soms al eens met een aansporing van onzentwege) en zelfs je autootjes naar hem brengt om dan samen te staan spelen. Waar het neefje al sneller geïntimideerd is als jij op hem afkomt (hij is nochtans véél groter), ben jij alleen maar blij als er iemand met je mee komt spelen.

Je kunt ook ontzettend lief zijn, klein patatje. Toen ik laatst eens ontzettend moe was en mij dus even op een kussen in de zetel vlijde, speelde jij flink alleen verder. Op een bepaald moment voelde ik plots een klein, zacht handje over mijn arm aaien en stilletjes vragen: ‘mama?’. Ik smolt ter plekke. Je lijkt ook een besef te hebben van wat er pijn kan doen. Je ziet de pleister van mijn katheter en je vraagt: ‘au?’ of je wijst naar de sensor op mijn arm en zegt overtuigd ook ‘au!’. Hoe vaak ik ook herhaal dat het geen au doet, je blijft dat volhouden. Enerzijds wil ik niet dat jij denkt dat je moeder continu pijn zit te lijden, maar anderzijds vind ik het wel enorm knap dat je die link kunt leggen.

Verder is achttien maanden een belangrijk moment in de ontwikkeling van kindjes, Kaspertje. Als ze dan niet stappen, moeten de mama en papa namelijk met hun zoon of dochter naar de kinesist om dat allemaal wat te gaan stimuleren. Hoewel iedereen lang voor je eerste verjaardag al voorspelde dat je uiterlijk op 12 maanden zou lopen, is dus niets minder waar. Je wandelt de halve wereld rond met je loopkarretje of aan onze vinger, hoor, dat wel. Al maanden. Je hebt de beweging helemaal beet, maar je durft gewoon niet. Eén enkele namiddag heb je eens een keer of vijf telkens drie pasjes gestapt tussen twee meisjes. Iedereen juichte. Alleen viel je toen plots met je oogkas recht op mijn knie en het was gedaan. Sindsdien heb je het nooit meer willen proberen. Je vindt het wel lollig om je in onze armen te laten vallen in plaats van flink recht te blijven staan, net zoals je je gewoon omver laat vallen als het onze bedoeling is dat je naar een geliefd persoon voor je neus zou stappen. Misschien moeten we eerder met jou naar een psycholoog in plaats van een kinesist, om je van je angst af te helpen ... maar voorlopig zullen we eerst nog wel zien hoe het evolueert. Als je na onze twee weken vakantie samen nog altijd weigert te stappen, dan zullen we wel eens kijken wat we moeten ondernemen. Als je dus niet wilt dat je na een lange crèchedag ook nog naar een kinesist moet gaan lopen en daar nog flink oefeningen moet doen, dan zou ik er toch maar aan beginnen, meneertje! ;-)

Doe gewoon verder zoals je bezig bent, alsjeblieft. Blijf gezond, ontwikkel goed verder, slaap alsjeblieft wel wat meer door en begin hoogdringend met dat stappen. Maar blijf jezelf, blijf tateren en blijf ons graag zien. Dan komt alles zeker goed!

Dikke zoen,
je fiere mama

3 opmerkingen:

  1. Wat een heerlijke leeftijd toch! En hoe schattig van die"au". Ik zou nu niet meteen naar een kinesist gaan als hij het eigenlijk kan, het zal inderdaad gewoon een kwestie van durf zijn en dat kleine"ongeval" zal er wel geen goed aangedaan hebben!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Super dat hij het zo goed doet! En dat stappen, dat zal wel komen zeker?

    BeantwoordenVerwijderen