Over Upje.

Follow by Email

woensdag 30 september 2015

De ochtendrush. #boostyourpositivity

Ik ga dat hier waarschijnlijk superhard jinxen door dit te schrijven, maar ... eigenlijk vind ik die ochtendrush hier bij ons nogal meevallen. Dat meneer de zoon voorlopig nog alleen met een grote fles ontbijt en dat hij nog niet in staat is zichzelf aan te kleden, zal ongetwijfeld helpen. Voor mijn vermoeide ochtendhoofd is het ook een godsgeschenk dat mijn teerbeminde – in tegenstelling tot in het prekasperiaanse tijdperk – gewoon samen met ons opstaat en wat langer thuis kan blijven, waardoor hij dus ook zijn deel van het werk doet.

Hoe de gemiddelde dag er hier dan uit, zo eentje waarop moeder en vader gaan werken en Kasper naar de crèche of naar zijn grootouders gaat?

5u45 à 5u55:  moeder strompelt uit bed om te douchen. Levensnoodzakelijk wegens anders keivettig haar, maar ook gewoon om wakker te geraken. Ik moet het toegeven; ik slaap nog een beetje verder onder de douche en dat gebeurt dus niet zo efficiënt als mogelijk.

6u15: ik stap de slaapkamer binnen en tref daar nu al eens een wakker kindje aan dat heel erg zeurt voor ‘melk maken’ en ‘meneje’ (=beneden), de andere keer ligt dat ventje dan weer nog vredig te knorren en kost het heel veel moeite om hem uit dromenland weg te halen. Dat mijn hart dan iedere keer een beetje krakt, lijkt me duidelijk. Hoe dan ook, terwijl meneertje in ons bed een beetje bekomt (of soms ook wel spelletjes speelt op mijn gsm of naar filmpjes kijkt, als dat gezaag voor die melk en dat meneje me de strot beginnen uithangen, het is ook voor mij ochtend, weet je wel), spring ik dus in mijn kleren. De man des huizes verdwijnt intussen ook even in de badkamer.

6u25: we trekken met zijn drieën naar beneden. Papa zorgt dat Kasper een nieuwe pamper aankrijgt en dat het manneke niet naakt de straat op moet. Hij geeft vitaminedruppels en helpt bij het tandenpoetsen. Intussen maak ikzelf dan die felbegeerde fles melk en ik raap reservekleren bij elkaar voor de zoon. Ik gooi een paar ingrediënten voor mijn ontbijt en lunch in mijn tas, want daar blijft later vaak niet zo veel tijd meer voor over.

6u45: ik installeer mij in de zetel, de zoon kruipt op mijn schoot en sloebert zijn fles in één teug leeg. Soms gaat dat met tv kijken gepaard, soms niet. Ik heb wel principes, maar op zo’n vroeg uur zet ik die met graagte opzij als dat betekent dat ik niet iedere seconde een zeurende zoon aan mijn been moet hebben. Timmy Tijd (ofte ook ‘saapje kijken’), Heidi ‘jeiji kijken’, Sara en eend ‘eendje kijken’, meneer de Kasper weet het me nogal goed duidelijk te maken.

7u20: we trekken Kasper zijn schoenen, trui en jas aan en zetten zijn helm op zijn hoofd. We kruipen op mijn fiets en trekken naar de crèche. Sinds ik hem onderweg geen tutje meer geef, word ik op heelder verhalen getrakteerd. De kindjes van de crèche passeren de revue, oma, opa en moeke, hij tatert over auto’s en iesjen (fiets), over alle soorten fruit van het kraam dat we passeren, over de trein en de bus en de kindjes en de vogelkes en als er een hond ons pad kruist, dan houdt hij daar niet meer over op tot we er zijn. Oh, en de bloemekes, die moeten ook benoemd worden.

7u30: ik zet de zoon af. Soms stormt hij meteen van mij weg en roept in de vlucht alleen nog ‘dada mama’ (zijn teken dat ik weg moet). Tegenwoordig gebeurt het echter steeds vaker dat hij zich eerst nog aan mij vastklampt. ‘Neeeeeee mama’. Sommige verzorgsters willen hem dan al kordaat van mij afplukken, maar ik weet dat het meestal maar een minuutje praten vraagt. Als hij nu een kwartier zou staan brullen en niet voor rede vatbaar was, maar zo is het dus niet. ‘Mama moet gaan werken, hé jongen’, zeg ik dan. Regelmatig komt er dan een piepend ‘papa?’, waarop ik zeg: ‘Je weet dat papa ook moet werken, hé. Papa werk, weet je nog?’ Dan murmelt hij wat en uiteindelijk begint hij te wuiven en zegt hij: ‘dada mama’. Op dat moment kan ik hem ook zonder tranen aan de verzorgster overhandigen. Kijk, op die manier vind ik het prima. Daarna spring ik terug op mijn fiets en rijd naar het werk.

7u50: arrival at work. Ik zet mijn computer aan en intussen haal ik thee en water en eet mijn ontbijt. Meestal hebben we wat yoghurt en pudding op het menu staan, soms ook yoghurt met havermout en eventueel wat fruit. Geen werk, weinig variatie, maar voor mij hoeft dat niet meer te zijn.

Vanaf dan is voor mij de ochtend begonnen. Mijn collega’s druppelen één voor één binnen, maar ik kan mijn mails al lezen en het is tenminste nog eventjes rustig op kantoor. Tussen halfnegen en negen raken we voltallig en vanaf dan is het helemaal gedaan met de rust. Laat de dag maar beginnen dan!
 

Ik schreef deze post in het kader van #boostyourpositivity. Meer uitleg kan je hier vinden, als je zelf wilt meedoen kan je je hier inschrijven. Ik deed in februari al mee aan de vorige editie en op dit moment komt wat positiviteit alvast van pas. Count me in dus!

1 opmerking:

  1. Goh ik weet echt niet of ik elke dag zo vroeg zou kunnen opstaan...In de tijd dat ik nog kinderloos was en nog een bureau job had kon ik ook zo genieten van vroeg op het werk toekomen en mij op t gemakske installeren.

    BeantwoordenVerwijderen