Over Upje.

Follow by Email

donderdag 3 september 2015

Uit de kast.

“En jullie,” vragen ze weer eens om de haverklap, “willen jullie geen tweede kindje?” We zijn al maanden aan het proberen, als je het dan toch echt wilt weten. In december stonden we bij de fertiliteitsarts om te bespreken hoe of wat. De toch eerder risicovolle zwangerschap werd doorgesproken en er werd dus beslist dat we in mijn geval nooit meer dan één embryo zouden terugplaatsen. Liever iets langer moeten proberen, maar toch meer veiligheid voor moeder en kind, zei hij en wij konden dat natuurlijk alleen maar beamen. De dokter was geweldig optimistisch gestemd. Bij de vorige IVF-ronde was het meteen van de eerste keer prijs en we hadden nog zeven embryo’s in de vriezer zitten? Dat komt hier in orde!

We wilden hem natuurlijk erg graag geloven. Intussen zijn we aan de vijfde ronde bezig, heb ik één vroege miskraam achter de rug en is de moed mij eerlijk gezegd al lang in de schoenen gezakt. De medicatie die ik nu moet nemen is natuurlijk anders als de vorige keer, want nu hoeven er geen eicellen gestimuleerd te worden. Wel, ik vind dit tien keer minder lollig als het hele stimulatieproces. Bovendien brengt ze heel wat extra vermoeidheid met zich mee, waar ik zo ook al echt wel genoeg last van had. Voor het goede doel doen we alles, zeker? Vijf gynaecologenbezoekjes per cyclus, bijvoorbeeld. Medicatie-alarmen zetten die je iedere dag om zes uur wekken, ook als de zoon eindelijk eens tot zeven uur slaapt in het weekend, bijvoorbeeld. Handtassen vol pillen meesleuren, iedere dag van de maand, bijvoorbeeld. 75% van een cyclus je slip moeten 'beschermen' en daar last van hebben, bijvoorbeeld. You get the picture. 

Waar het de vorige keer ook gewoon wat lastig was om altijd maar te pas en te onpas te verschijnen, is het nu een haast onmogelijke klus. ’s Morgens om halfacht een afspraak is pijnlijk vroeg, maar daarbovenop betekent het wel dat ik Kasper niet naar de crèche kan brengen. We wilden dit keer de familie niet te hard inlichten, gewoon om de constante vragen “en is ’t al zo ver?” te kunnen vermijden. Alleen betekent dat wel dat we moeten liegen, de meest idiote excuses moeten verzinnen, telkens om te zorgen dat ik op tijd op de afspraken kan verschijnen. Vergaderingen dat ik al gehad heb, niet te doen!

Intussen hebben we het idee van grote geheimhouding al maar laten varen. Een hoop mensen weten wel dat we ermee bezig zijn, maar dat is het wel. Anders als de vorige keer geven we geen statusupdates, gaan we niet iedere keer vertellen wanneer we weten of het gewerkt heeft en doen we er luchtig over. Als het ooit prijs is, zouden we namelijk graag eens op een normaal moment met onze omgeving delen dat we zwanger zijn en niet al meteen vanaf de dag dat we het weten. Ook hier zullen geen regelmatige updates volgen, maar nu ik heb vermeld dat we ervoor gaan, kan ik zo nu en dan wel eens een verhaaltje komen delen van wat we nu weer meemaken allemaal, hé. Want zo soms ... ;-)

6 opmerkingen:

  1. Oh dat klinkt vreselijk... En al die ongemakken!! Ik hoop écht dat het snel lukt voor jullie!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oh, zo jammer dat het zo moeilijk gaat. Véél succes en véél goede moed voor het vervolg, maar ook veel sterkte met het verwerken van de miskraam en het telkens opnieuw horen dat het niet gelukt is.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik wens jullie veel succes. En ik hoop dat de mensen in je omgeving de vervelende vraag over een tweede op tijd weten inslikken, want het is inderdaad niet fijn om daar zo vaak mee geconfronteerd te worden als het moeilijk loopt en je je aan een hele planning moet houden.

    BeantwoordenVerwijderen