Over Upje.

Follow by Email

maandag 12 oktober 2015

Gezondheidsbulletin.

Het gaat beter. Niet goed, niet voldoende om morgen te gaan werken, maar echt beter. Dit is dan ook geen klassieke burn-out-achtige toestand, aangezien de extreme stressperiode al een tijdje voorbij is. Mijn lichaam kreeg alleen niet door dat het wel weer kalmer was en bleef in stressmodus. Toch heeft het waarschijnlijk op de één of andere manier wel een beetje kunnen recupereren in de afgelopen maanden, waardoor de schade toch iets minder groot zou kunnen zijn dan bij een ‘doorsnee’ burn-out. Volgens de psycholoog zou ik over vier tot zes weken weer aan het werk kunnen, al heeft hij natuurlijk geen glazen bol en moeten we nog maar zien hoe fel het allemaal betert de komende weken.

Intussen vallen we hier ten huize Up allemaal om de beurt ziek. Sinds ik thuiszit (nu vijf weken), ben ik al drie maal écht ziek geweest en één keer ‘alleen maar’ heel zwaar verkouden. De echtgenoot is al een week thuisgeweest met twee verschillende ziektes. Momenteel is die ook weer geveld en dus vandaag terug naar huis gekomen van het werk. De zoon is dan nog degene die het langst overeind bleef, maar nu is hij toch stevig geveld. Nachtelijke scènes met boven de veertig graden koorts, hoestbuien die een iel stemmetje doen piepen ‘mama helpen, mama helpen’, dat is niet goed voor het moederhart. Vooral omdat er zo weinig te helpen valt. Een stoveke dat mee in je bed ligt en daar ocharm maar wroet en geen houding weet te vinden, het zorgt voor drie geradbraakte individuen. Middagdutjes met hysterische crises, alweer dat piepende ‘mama, mama’ en dan boenk in slaap vallen van zodra hij met zijn hoofdje op mijn romp mag liggen, waardoor hij gelukkig goed slaapt, maar jij niks van de gemiste uren kunt inhalen. Smeekbedes voor ‘melk maken’, maar het beetje dat hij dan naar binnen krijgt, komt er bij de eerstvolgende hoestbui integraal uit. Gelukkig tesamen met een massa slijmen, waardoor er nadien een paar uur iets betere slaap volgde. Het is toch heerlijk. We verwachten ons trouwens ook nog aan de windpokken en een ander virus met uitslag, die momenteel allemaal in de crèche heersen. De herfst is aangebroken, dat is duidelijk.

God zij dank is meneer de zoon over het algemeen geweldig vrolijk en tatert hij ons de oren van het hoofd. Iedere keer als ik naar de crèche ga, krijg ik straffe verhalen over hoe hij de kindjes in de slaapkamer geruststelt dat de verzorgster wel gaat komen, dat ze het licht gaat aandoen en dat ze dan hun bedje (aka konijnenhok) gaat opendoen. Hoe hij de baas is over de meeste kindjes, alleen maar omdat hij de enige is die zich fatsoenlijk kan uitdrukken. Hoe hij de verzorgsters komt vertellen als er iets misgelopen is en ze een kindje moeten komen helpen. Als zelfs de kinderarts volledig verbaasd uitroept: “Excuseer, die spreekt hier al in zinnen van vier woorden?!”, dan veronderstel ik toch dat dat inderdaad wel knap is. Het is ook fijn, want op goeie dagen kan ik het zelf voorlezen al eens ontlopen door te zeggen “en ga jij nu aan mama vertellen wat er in het boekje gebeurt?” en dan praat hij over beer ‘wroaaaa’ en muisje ‘piep piep’ en daar ‘hahahaha’. Beer lijje, beer moe. Beer lapen, mama. Of hij haalt een ander boekje boven en zegt dan ‘muis appele pakken’ en ‘oei, mauw’ en dan weer ‘mauw lache’. Ik krijg te horen wat hij bij zijn grootouders standaard te eten krijgt ook. Oma aadbei eten, moeke nanaan eten, opa koek eten. Bij navraag blijkt dat inderdaad vaak te kloppen. We genieten van meneer zijn vertelsels en staan nog regelmatig verbaasd over wat hij nu weer plots kan zeggen. Het ene moment zijn we supertrots, het volgende liggen we in een deuk om de woorden die hij consequent fout blijft zeggen. Zo is de ollika (anyone?) zijn lievelingsdier en is pejétti zijn lievelingseten. Qua groenten is hij vooral fan van de motaat. Hij geeft de dagen alvast heel wat kleur. :-)

7 opmerkingen:

  1. Goed dat het al beter gaat en dat er zicht is op het moment dat het weer helemaal goed gaat!
    En veel beterschap daar allemaal!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Goed te horen dat het toch iets beter gaat! Jammer van al de ziektes... Hier hebben we er ook al goed van gehad, de zoon nog steeds. Die slechte nachten zijn echt afmattend.
    Ik was het aan het denken terwijl ik je stukje las: praat die al zo goed? Onze zonen waren toch ongeveer even oud dacht ik? De onze zegt zelfs. nog altijd geen mama. Alles wat eten is, is gewoon "kaaaa"... Veel beterschap daar nog!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk dat de onze een maand of drie, misschien zelfs vier ouder is als die van jullie, hoor. Van 28.1.14.

      Verwijderen
  3. Oei oei, hopelijk is die periode gauw voorbij. met al die zieken in huis, is het ook voor jou moeilijker om er snel bovenop te komen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Arme Kasper, dat 'mama helpen' is wel heel erg zielig... Maar zo goed dat hij kan praten! Ollika, is dat misschien een olifant? Emil krijgt er al wel een "appetje eten" uit als hij appel wil, dus daar ben ik al blij mee. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Amai, die begint ineens met twee woorden tegelijk?! Dat is ook straf! Ik denk dat Emil nog een beetje wacht tot hij ineens in volzinnen kan spreken, dat hij al dat 'onnozel gedoe' wilt overslaan ofzo.
      En jawel, een ollika is een olifant :-).

      Verwijderen