Over Upje.

Follow by Email

donderdag 26 november 2015

Goed nieuws.

Op zeven september trok ik naar de dokter om te zeggen dat het eventjes niet meer ging. Het waren zware weken en er waren momenten dat ik dacht dat het nooit ging beteren, maar toen ineens ging het steil bergop en kreeg ik weer hoop. Vanaf dat moment probeerde ik ook iets meer activiteiten in te lassen en toch nog voldoende te rusten ... allemaal met het doel van afgelopen maandag terug aan het werk te gaan. Dat is intussen gebeurd. Het is heftig en uitputtend, maar toch zie ik het wel goedkomen. Mijn baas is zich ervan bewust dat ze me nu nog eventjes niet te hard met vanalles moet overstelpen en mijn collega’s volgen hopelijk wel. Momenteel werkt mijn systeem niet eens, dus ik heb de afgelopen dagen enkel mails bijgelezen en achterstallige trainingen gevolgd. Prima om er weer in te komen dus.

Het was tijd dat ik terug ging werken. Gewoon omdat thuiszitten en huisvrouw spelen helemaal niets voor mij is, maar ook omdat er anders wel eens een erg pijnlijke situatie zou kunnen ontstaan. Ik had namelijk een nieuwtje dat ik dan niet lang meer zou kunnen verbergen ... in mei volgend jaar wordt Kasper grote broer!

De timing is op zijn zachtst gezegd vreemd en toch ook weer niet. De terugplaatsing stond al gepland in de eerste week van mijn ziekteverlof. We hebben nog getwijfeld of we ze zouden laten doorgaan, maar aangezien ik anders toch weer al die hormonen voor niets in mijn lijf gepompt zou hebben, besloten we ervoor te gaan. Als het niet zou lukken, zouden we met een volgende poging wachten tot ik me weer wat meer mens voelde. We gingen ervan uit dat het niets zou zijn, want stress is zogezegd toch nefast voor de kans om zwanger te worden. Toch niet helemaal, blijkt dus ... want het was gewoon prijs. Ik ben er altijd vanuit blijven gaan dat het nog zou mislopen, want hoe kan een torenhoge bloeddruk, heel weinig eten, totale uitputting en een gigantische spanning nu ooit goed zijn voor zo’n babytje? Maar kijk, toen was er op zes weken een echo en alles was ok. Op negen weken een volgende en ook daar zag alles er prima uit. Vorige week was er dan de twaalfwekenecho en de nekplooimeting en zowaar, ook daar was alles in orde. Het kindje heeft al vingertjes en teentjes, je kon twee hersenhelften zien, het buikje is mooi dicht ... De nekplooi was mooi dun, er is een neusbeentje en de risicobepaling gaf dan ook het allerlaagst mogelijke risico als resultaat. ‘Vanaf nu is de kans op een miskraam echt minimaal’, zei de gynaecoloog. Wel, dan beginnen we het heuglijke nieuws maar eens te verspreiden, hé! ;-)

10 opmerkingen:

  1. Een dikke proficiat! Dan kan ik je verklappen dat onze Casper in april grote broer wordt. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Cool! Ook proficiat :). Van jou of van de andere mama?

      Verwijderen
  2. Wow, gefeliciteerd! Zo zie je maar, zo een kindje kan heel wat hebben! Anderzijds nog een extra reden om goed voor je gezondheid te zorgen! Hopelijk verder een zorgeloze zwangerschap!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel mooi nieuws! Ik wens je een heel fijne zwangerschap toe. xx

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wauw! Dat is op verschillende vlakken goed nieuws! Geniet van alles. En doe alles met mate(n) hé ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. September was gewoon een keigoede conceptiemaand... ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Een dikke proficiat, heel leuk nieuw! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Proficiat, wat een mooi nieuws!
    En blij te horen dat je baas rekening houdt met de heropstart!

    BeantwoordenVerwijderen